คำพิพากษาศาลฎีกา

จำเลยอายุยังไม่ครบ 16 ขวบลักทรัพย์ พวกเจ้าทรัพย์ตามจวนทัน จำเลยใช้ปืนยิงและตีพวกเจ้าทรัพย์บาดเจ็บมีผิดตามกฎหมายข้างบน ตัดสินไม่เกินคำขอ

ผู้ร้ายลักทรัพย์พาทรัพย์หนี เจ้าทรัพย์ไล่จับกลับทำร้ายเอา ดังนี้ เปนความผิดฐานชิง

สามคนสมคบกันลักทรัพย์ 2 คนขึ้นไปลักและทำร้ายเจ้าทรัพย์ อีกคนหนึ่งรออยู่ในเรือ 2 คนมีผิดฐานชิงไม่ใช่ปล้น

จำเลยกับพวกอีก 2 คน ไปลักทรัพย์ เจ้าทรัพย์ไล่ตาม จำเลยร้องให้เพื่อนช่วย เพื่อนคนหนึ่งกลับมาตีเจ้าทรัพย์ อีกคนหนึ่งหนีเลยไปดังนี้ จำเลยมีผิดตาม ม.300

กำลังลักทรัพย์เขาแล้วเจ้าทรัพย์เข้าจับกลับฟันเขา มีผิดฐานพยายามชิงทรัพย์ บาดแผลอย่างไรเรียกว่าถึงบาดเจ็บ

ฟันเจ้าทรัพย์ในขณะลักทรัพย์ มีผิดฐานชิงทรัพย์

การที่ผู้ร้ายทิ้งทรัพย์แล้วหนีไป พอเจ้าทรัพย์ไล่ทันก็ทำร้ายเอาดังนี้ มีผิดฐานชิงทรัพย์ วิธีพิจารณาอาญา อย่างไรเรียกว่าการลักทรัพย์ขาดตอน

แย่งตุ้มหูจากหูเขาทำให้หูขาด มีผิดฐานชิงทรัพย์ตามมาตราข้างบนลักษณพะยานคำเจ้าทรัพย์ปากเดียวแต่เบิกความสมเหตุผลก็ฟังลงโทษได้

ลักษณะคดี ศาลฎีกามีอำนาจแก้ความผิดของจำเลยที่ไม่ฎีกาขึ้นมาตัวการโทษไม่เท่ากัน (ระเบียบศาลฎีกาเรื่องคัดทูล)

บาดแผลหนังขาดเรียกว่าถึงบาดเจ็บ เทียบฎีกาที่ 467/2468 , 712/2469 ปัญหากฎหมาย

การลักทรัพย์กับการทำร้ายเขาต่อเนื่องรวดเดียวกันต้องมีผิดฐานชิงทรัพย์

เพียงแต่จับมือผู้หญิงมีผิดฐานทำอนาจารโทษรวม 2 กะทงเกิน 5 ปี ฎีกาได้

สองคนไปลักไก่ คนหนึ่งแทงเจ้าทรัพย์ตาย คนแทงคนเดียวมีผิดตาม ม.250 อีกคนหนึ่งมีผิดตาม ม.300 เท่านั้น

ผัวทำร้ายเมีย แล้วแย่งเอาทรัพย์มีผิดฐานทำร้ายร่างกายไม่ใช้ชิงทรัพย์ พ.ร.บ. ฎีกาอุทธรณ์ศาลเดิม ลงโทษฐานทำร้ายร่างกายเปนข้อกฎหมายฎีกาได้

ใช้ให้ไปลักทรัพย์ผู้รับใช้ไปกระทำการชิงทรัพย์ ผู้ใช้มีผิดฐานชิงทรัพย์

ชิงทรัพย์เพียงหนังถลอกโลหิตซึบเท่านั้นไม่นับว่าถึงบาดเจ็บ

ฆ่าเพื่อปกปิดการกระทำผิด ในการลักทรัพย์

ศาลอุทธรณ์ไมมีอำนาจตัดสินแก้ศาลเดิมซึ่งจำเลยบางคนไม่ได้อุทธรณ์ในเหตุลักษณส่วนตัว

พรรคพวกหนีก่อนต่อสู้ ยังไม่เรียกว่าปล้น

ตัวการที่ลงมือทำร้ายภายหลังพวกของตนลงโทษ