มาตรา 164 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

ลักษณะ ๑ ฟ้องคดีอาญาและไต่สวนมูลฟ้อง

คำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมฟ้องนั้น ถ้าจะทำให้จำเลยเสียเปรียบในการต่อสู้คดี ห้ามมิให้ศาลอนุญาต แต่การแก้ฐานความผิดหรือรายละเอียดซึ่งต้องแถลงในฟ้องก็ดี การเพิ่มเติมฐานความผิดหรือรายละเอียดซึ่งมิได้กล่าวไว้ก็ดี ไม่ว่าจะทำเช่นนี้ในระยะใดระหว่างพิจารณาในศาลชั้นต้น มิให้ถือว่าทำให้จำเลยเสียเปรียบ เว้นแต่จำเลยได้หลงต่อสู้ในข้อที่ผิดหรือที่มิได้กล่าวไว้นั้น

อ่านในตัวบททั้งฉบับ

แนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้อง

125 คดี

ค้นหาคำพิพากษาเพิ่มเติม

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 503/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ฟ้องว่ามีผู้ร้ายลักทรัพย์แล้วจับได้ที่จำเลย ขอไห้ลงโทสจำเลยถานลักทรัพย์ดังนี้ ไม่เปนฟ้องอันจะพึงลงโทสจำเลยได้ การขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องนั้นจะต้องปรากตว่าฟ้องเดิมนั้นเปนฟ้องที่สมบูรน์ตามกดหมายแล้ว ถ้าฟ้องไม่สมบูรน์จะขอแก้ไขเพิ่มเติมไม่ได้ ฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามกดหมายนั้นการที่สาลจะสั่งโจทแก้ฟ้องไห้ถูกต้องหรือยกฟ้องหรือไม่ประทับฟ้อง ย่อมหยู่ไนดุลยพินิจสาลที่จะสั่งตามที่เห็นสมควน อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 293 กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 294 ป.วิ.อ. มาตรา 158 ป.วิ.อ. มาตรา 163 ป.วิ.อ. มาตรา 164 ป.วิ.อ. มาตรา 161 ป.วิ.อ. มาตรา 185

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 503/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 498/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ฟ้องโจทกล่าวแต่เพียงว่าผู้เสียหายได้ไปแจ้งแก่จำเลยว่า นายปิ่งข่มขืนชำเราเด็กหยิงเคี่ยม ครั้นไนชั้นสอบสวนจำเลยกลับไห้การว่า ผู้เสียหายไปแจ้งต่อจำเลยเพียงว่าเด็กหยิงเคี่ยมหนีไปจากนายลา นายลามิได้แจ้งว่านายปิ่งข่มขืนชำเราเด็กหยิงเคี่ยมเช่นนี้ยังไม่พอลงโทสจำเลยตาม ม. 154(2) ขอเพิ่มเติมฟ้องอ้างบทลงโทสเพิ่มขึ้นอีกโดยกล่าวฟ้องเดิมยังบกพร่องหยู่นั้นถือว่าไม่ได้สแดงเหตุอันสมควนสาลอนุญาตไห้เพิ่มเติมฟ้องไม่ได้ (อ้างดีกาที่ 774/2481). อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 154 กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 148 ป.วิ.อ. มาตรา 163 ป.วิ.อ. มาตรา 164 ป.วิ.อ. มาตรา 158

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 443/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ฟ้องโจทก์กล่าวว่าเกิดเหตุเวลากลางวันทางพิจารณาได้ความว่าเกิดเหตุเวลากลางคืน ศาลก็ต้องยกฟ้องฟ้องต้องระบุเวลาเกิดเหตุทุกเรื่องไป เว้นแต่จะเป็นกรณีที่ไม่ทราบเวลากระทำผิดฟ้องจะต้องมีข้อความที่จำเลยจะเข้าใจข้อหาได้ดี อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.วิ.อ. มาตรา 158 ป.วิ.อ. มาตรา 192 ป.วิ.อ. มาตรา 163 ป.วิ.อ. มาตรา 164

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 425/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ยื่นคำร้องขอแก้ฟ้องเมื่อสืบพยานโจท 2 ปากแล้ว โดยไม่มีเหตุอันควน สาลย่อมไม่อนุญาตไห้แก้. อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.วิ.อ. มาตรา 163 ป.วิ.อ. มาตรา 164

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 381/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดระหว่างวันที่ 24-25 พฤศจิกายน พ.ศ.2485ทางพิจารณาได้ความว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่24-25 ธันวาคม ศาลก็ต้องยกฟ้อง อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 293 ป.วิ.อ. มาตรา 192 ป.วิ.อ. มาตรา 163 ป.วิ.อ. มาตรา 164

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 381/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 307/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

การขอแก้ฟ้องเมื่อสืบพยานโจทก์หมดแล้วและสืบตัวจำเลยอีก 1 ปากเช่นนี้ ต้องแสดงเหตุอันควรในการขอแก้นั้น ขอแก้ฟอ้งเพียงแต่กล่าวว่าฟ้องโจทก์คลาดเคลื่อนเพราะเหตุใดโจทก์ไม่ได้กล่าว ถือว่าขอแก้โดยไม่มีเหตุอันควร อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254 ป.วิ.อ. มาตรา 163 ป.วิ.อ. มาตรา 164

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 307/2486 พ.ศ. 2486

สืบค้นที่ศาลฎีกา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 498/2483 พ.ศ. 2483

สืบค้นที่ศาลฎีกา

โจทก์ อุทธรณ์ในเรื่องเพิ่มเติมฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องเดิมสมบูรณ์แล้ว จึงไม่วินิจฉัยถึงเรื่องเพิ่มเติมฟ้อง จำเลยฝ่ายเดี่ยวฎีกาศาลฎีกาถือว่า ไม่มีประเด็นเรื่องเพิ่มเติมฟ้องที่จะต้องวินิจฉัยถึง ประกาศสมหเทศาภิบาลว่าป่าที่ได้เป็นเขตต์หวงห้ามตัดไม้เป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์จะต้องกล่าวในฟ้องเมื่อโจทก์ไม่ได้กล่าวในฟ้อง ก็ไม่มีประเด็นที่โจทก์จะนำสืบในข้อนี้ คดีเช่นนี้ศาลต้องยกฟ้อง อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: พ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456 มาตรา 5 กฎข้อบังคับวางระเบียบวิธีจัดการรักษาป่า มาตรา 2 กฎข้อบังคับวางระเบียบวิธีจัดการรักษาป่า มาตรา 17 ป.วิ.อ. มาตรา 158 ป.วิ.อ. มาตรา 163 ป.วิ.อ. มาตรา 164 ป.วิ.อ. มาตรา 15 ป.วิ.พ. มาตรา 240

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 293/2483 พ.ศ. 2483

สืบค้นที่ศาลฎีกา

การที่ศาลไม่อนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องโดยเห็นว่าทำให้จำเลยหลงต่อสู้คดีนั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.วิ.อ. มาตรา 163 ป.วิ.อ. มาตรา 164 ป.วิ.อ. มาตรา 219

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 547/2482 พ.ศ. 2482

สืบค้นที่ศาลฎีกา

พฤตติการณ์ที่ไม่ถือว่าจำเลยหลงข้อต่อสู้การที่โจทก์ขอแก้สถานที่เกิดเหตุในฟ้องนั้นเป็นการขอแก้รายละเอียด ซึ่งกฎหมายมิให้ถือว่าจำเลยเสียเปรียบ ไม่ว่าจะทำเช่นนี้ในระยะใดระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น เว้นแต่จำเลยจะหลงต่อสู้ในข้อที่ผิดหรือที่มิได้กล่าวไว้นั้น อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.อ. มาตรา 314 ป.วิ.อ. มาตรา 158 ป.วิ.อ. มาตรา 164 ป.วิ.อ. มาตรา 208

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 387/2482 พ.ศ. 2482

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ฟ้องระบุนามสกุลเจ้าทรัพย์+ "สารภู" เมื่อสืบพะยานโจทก์จำเลยเสร็จแล้ว โจทก์ขอแก้นามสกุลเป็น "สารรูป" ดังนี้ไม่ทำให้จำเลยหลงตัวเจ้าทรัพย์-แต่อย่างไร โจทก์อำนาจแก้ได้ อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.วิ.อ. มาตรา 164

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 336/2482 พ.ศ. 2482

สืบค้นที่ศาลฎีกา

โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยเอาความเท็จไปร้องกล่าวโทษโจทก์ต่อกำนันและอำเภอครั้นสืบพะยานโจทก์หมดแล้วโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ฟ้องว่าความเท็จที่จำเลยนำไปแจ้งนั้นจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นเท็จดังนี้ เมื่อไม่ปรากฎว่าจำเลยหลงข้อต่ออย่างใดแล้ว กฎหมายมิให้ถือว่าจำเลยเสียเปรียบโจทก์ย่อมขอแก้ได้,พฤตติการณ์ที่ถือว่าเป็นการ+แก้รายละเอียดที่ต้องตกลงในฟ้อง อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.อ. มาตรา 1188 ป.วิ.อ. มาตรา 158 ป.วิ.อ. มาตรา 164

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1174/2482 พ.ศ. 2482

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ขอแก้หรือเพิ่มเติมฟ้องในรายละเอียดนั้นย่อมทำได้เสมอ เว้นแต่จำเลยจะ+ลงต่อสู้ในข้อที่ผิดหรือที่มิได้กล่าวไว้นั้น, จำเลยเข้าแย่งชิงของกลางหากตำรวจเพื่อจะเอาทำลาย ไม่ตั้งใจเอาไปเพื่อประโยชน์ตนหรือผู้อื่นโดยเพื่อจะช่วยเหลือผู้ทำผิดในเรื่องมีของกลางนั้นดังนี้จำเลยไม่มีผิดฐานปล้นทรัพย์+มีผิดตาม ม.120,122,154. อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.วิ.อ. มาตรา 164 ป.อ. มาตรา 6 ป.อ. มาตรา 301 ป.อ. มาตรา 190 ป.อ. มาตรา 122 ป.อ. มาตรา 154 ป.อ. มาตรา 70 ป.อ. มาตรา 71

แสดง 106 ถึง 120 จากทั้งหมด 125 รายการ

มาตรานี้เกี่ยวกับเรื่องของคุณหรือไม่?

ทนายความช่วยดูข้อเท็จจริงและบอกทางเลือกที่เหมาะกับคุณ

ขอรับคำปรึกษา

ตัวบทเพื่อการค้นคว้า ฉบับที่ใช้อ้างอิงทางกฎหมายคือฉบับที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา · ชุดข้อมูลตัวบทกฎหมายไทย (Dhamanoon/thai-code-of-law_dataset, CC-BY 4.0) คัดจากฉบับรวมแก้ไขของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา