มาตรา 4 พระราชบัญญัติสำหรับรักษาช้างป่า พระพุทธศักราช 2464

ภาค ๑ อธิบายศัพท์

คำบางคำที่ใช้ในพระราชบัญญัตินี้ ให้พึงเข้าใจตามคำอธิบาย ดังนี้ คำว่า “ช้างป่า” ให้พึงเข้าใจว่า ช้างโขลงก็ดี ช้างเถื่อนก็ดี รวมนับว่าเป็นช้างป่าทั้งสิ้น คำว่า “จับช้าง” ให้พึงเข้าใจว่า การที่จะจับช้างด้วยประการใด ๆ เช่น โพนช้าง หรือตั้งคอกดักช้าง นับว่าเป็นการจับช้างทั้งสิ้น คำว่า “ช้างสำคัญ” ให้พึงเข้าใจว่า ช้างที่มีมงคลลักษณะ ๗ ประการ
(๑) ตาขาว
(๒) เพดานขา
(๓) เล็บขาว
(๔) ขนขาว
(๕) พื้นหนังขาว หรือสีคล้ายหม้อใหม่
(๖) ขนหางขาว
(๗) อัณฑโคตร์ขาว หรือสีคล้ายหม้อใหม่ คำว่า “ช้างสีปลาด” ให้พึงเข้าใจว่า ช้างที่มีมงคลลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดใน ๗ อย่าง คือ
(๑) ตาขาว
(๒) เพดานขาว
(๓) เล็บขาว
(๔) ขนขาว
(๕) พื้นหนังขาว หรือสีคล้ายหม้อใหม่
(๖) ขนหางขาว
(๗) อัณฑโคตร์ขาว หรือสีคล้ายหม้อใหม่ คำว่า “ช้างเนียม” ให้พึงเข้าใจว่า ช้างที่มีลักษณะ ๓ ประการ คือ
(๑) พื้นหนังดำ
(๒) งามีลักษณะดังรูปปลีกล้วย
(๓) เล็บดำ

ตัวบทเพื่อการค้นคว้า ฉบับที่ใช้อ้างอิงทางกฎหมายคือฉบับที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา · ชุดข้อมูล Open Law Data Thailand — OCS Krisdika (CC-BY 4.0) จากสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา