พระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ. 2530

พระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๖๕

มาตรา ๒ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๗ แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พุทธศักราช ๒๔๘๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๘) พ.ศ. ๒๕๖๒ บัญญัติให้การกำหนดและการเพิ่มเติมไม้ชนิดใดที่ขึ้นในป่าเป็นไม้หวงห้ามประเภทใด ให้กระทำโดยพระราชกฤษฎีกา และโดยที่มาตรา ๙

แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๘) พ.ศ. ๒๕๖๒ บัญญัติให้บรรดาไม้สัก ไม้ยาง ไม้ชิงชัน ไม้เก็ดแดง ไม้อีเม่ง ไม้พะยุงแกลบ ไม้กระพี้ ไม้แดงจีน ไม้ขะยุง ไม้ซิก ไม้กระซิก ไม้กระซิบ ไม้พะยูง ไม้หมากพลูตั๊กแตน ไม้กระพี้เขาควาย ไม้เก็ดดำ ไม้อีเฒ่า และไม้เก็ดเขาควาย ที่ขึ้นในป่าเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก.

ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พุทธศักราช ๒๔๘๔ จนกว่าจะได้มีการตราพระราชกฤษฎีกาที่ออกตามความในมาตรา ๗ แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พุทธศักราช ๒๔๘๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัตินี้ ประกอบกับปัจจุบันมีการลักลอบตัดโค่นไม้กฤษณา เพื่อเอาชิ้นกฤษณาที่อยู่ในเนื้อไม้

และมีการลักลอบขุดไม้เทียนทะเลจากที่ดินของรัฐไปจำหน่าย ทำให้ไม้ทั้งสองชนิดนี้ซึ่งเหลืออยู่ในป่าตามธรรมชาติน้อยมากอยู่แล้ว มีจำนวนลดลงอย่างรวดเร็วจนอาจส่งผลกระทบต่อการดำรงอยู่ของพันธุ์ไม้ดังกล่าว สมควรกำหนดให้ไม้กฤษณาเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. ไม้หวงห้ามธรรมดา และไม้เทียนทะเลเป็นไม้หวงห้ามประเภท ข.

ไม้หวงห้ามพิเศษ จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้