พระราชบัญญัติสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2542

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรมีกฎหมายว่าด้วยสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณ วันที่ ๕ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นปีที่ ๕๔ ในรัชกาลปัจจุบัน

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ ชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรี

บทบัญญัติประกอบ หมายเหตุ และบทเฉพาะกาลของกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติม

พระราชบัญญัติสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๖๒

มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยได้บัญญัติให้ศาลรัฐธรรมนูญมีหน้าที่และอำนาจเพิ่มขึ้นจากเดิม และให้ศาลรัฐธรรมนูญมีหน่วยงานที่รับผิดชอบงานธุรการที่มีความเป็นอิสระในการบริหารงานบุคคล การงบประมาณ และดำเนินการอื่นตามที่กฎหมายบัญญัติ ซึ่งได้แก่

สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญตามพระราชบัญญัติสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. ๒๕๔๒ แต่เนื่องจากมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว ได้บัญญัติให้มีรองเลขาธิการสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญไม่เกินสองคนเป็นผู้ช่วยสั่งและปฏิบัติราชการของเลขาธิการสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ

กรณีจึงไม่สอดคล้องกับภารกิจของสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญในการปฏิบัติหน้าที่เป็นหน่วยงานธุรการของศาลรัฐธรรมนูญที่มีหน้าที่และอำนาจเพิ่มขึ้นตามรัฐธรรมนูญ สมควรกำหนดให้สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญมีรองเลขาธิการสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญเป็นผู้ช่วยสั่งและปฏิบัติราชการได้ตามความเหมาะสม

เพื่อรองรับภารกิจของศาลรัฐธรรมนูญที่เพิ่มขึ้นดังกล่าว จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้