คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยออกจากสถานที่ จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้าคำพิพากษา และยื่นคำร้องของทุเลาการบังคับคดี แต่ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาติให้ทุเลาการบังคับคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ไม่ให้ทุเลาการบังคับคดี ศาลฎีการประชุมใหญ่แล้ว เห็นว่าการทุเลาการบังคับคดีตามมาตรา ๒๓๑ กำหนดวิธีการให้อยู่ในอำนาจของศาลเป็นคั่น ๆ ไป กล่าวคือถ้าเป็นการทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ก็เป็นเรื่องอยู่ในอำนาจของศาลอุทธรณ์ ถ้าเป็นการขอทุเลาการบังคับในระหว่างฎีกา จึงจะอยู่ในอำนาจศาลฎีกา ส่วนมาตรา ๒๒๘(๒) นั้นไม่ใช่เรื่องทุเลาการบังคับคดีตาม ม.๒๓๑ แต่เป็นเรื่องคำขอคุ้มครองประโยชน์ของคู่ความตามนัยดั่งที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๖๔ ฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาต้องห้ามตามกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกคำฎีกาจำเลยเสีย
