คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๘๗ เวลากลางวันจำเลยตัดฟันไม้เต็งรังโดยไม่ได้รับอนุญาต
จำเลยให้การว่า จำเลยได้ตัดฟันจริง แต่เป็นไม้อยู่ในนาของจำเลย ศาลชั้นต้นฟังว่าพะยานโจทก์เปิดความขัดกันคนหนึ่งว่าทำผิดกลางวันอีกคนหนึ่งทำผิดกลางคืนต้องฟังคำพะยานที่เป็นคุณแก่จำเลยว่าทำผิดกลางคืนอันต่างกับฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแต่มีความเห็นแย้ง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา จำเลยไม่ได้โต้เถียงเรื่องวันเวลากระทำผิดกับรับแล้ว ศาลฎีกาตัดสินว่า ตามคำให้การแสดงชัดว่า จำเลยไม่ได้รับว่าได้กระทำผิดและตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๗๒ จำเลยไม่จำต้องกล่าวแก้ข้ออ้างของโจทก์ทุกข้อดังคดีแพ่ง ซึ่งบังคับไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๑๗๙ จำเลยไม่ได้ให้การถึงวันและเวลากระทำผิด จึงฟังไม่ได้ว่า จำเลยได้รับแล้วว่าจำเลยตัดไม้ตามวันเวลาที่โจทก์หา โจทก์มีหน้าที่ต้องสืบว่าจำเลยทำผิดตามวันเวลาในฟ้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
