คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจสมคบกันบุกรุกที่นาของนางวงษ์ผู้เสียหายเป็นเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ เพื่อถือการครอบครอง อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของนางวงษ์ผู้เสียหายโดยปกติสุขแล้วจำเลยได้บังอาจสมคบกันขุดดินในที่นาที่บุกรุกนั้นให้เป็นคูและบ่อ ทำให้พื้นนาเสียหายไร้ประโยชน์ในการปลูกข้าว ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 358, 362ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่า จำเลยรู้อยู่ก่อนแล้วว่าที่พิพาทเป็นที่ดินของผู้เสียหายครอบครองอยู่ จำเลยที่ 5 ใช้ให้จำเลยที่ 3 จ้างคนขุดดินในที่พิพาทให้เป็นบ่อและผู้ที่รับจ้างได้ไปขุดดินในที่พิพาทตามที่จำเลยจ้างนั้น พิพากษาต้องกันว่าจำเลยที่ 3 และที่ 5 มีความผิดตามโจทก์ฟ้อง ให้ลงโทษตามมาตรา 358 ซึ่งเป็นบทหนักโดยปรับจำเลยคนละ 500 บาทจำเลยฎีกาในข้อกฎหมายว่า
มูลกรณีเป็นคดีแพ่งมิใช่คดีอาญาการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดในทางอาญา เพราะผู้เสียหายยังไม่ได้โฉนดมาโดยสมบูรณ์แสดงกรรมสิทธิ์ต่อศาล จะอนุโลมเรียกว่ามีกรรมสิทธิ์ไม่ได้ การกระทำของจำเลยเป็นการโต้เถียงการครอบครองในทางแพ่งเท่านั้นศาลฎีกาวินิจฉัยข้อฎีกาของจำเลยว่า "เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของผู้เสียหาย แม้โจทก์จะมิได้มีโฉนดที่รายนี้มาแสดงว่าที่พิพาทเป็นของผู้เสียหาย การที่จำเลยรู้ดีว่าที่พิพาทเป็นของผู้เสียหายจำเลยยังร่วมกันจ้างให้คนเข้าไปขุดดินในที่พิพาทและผู้รับจ้างจากจำเลยได้ขุดดินของผู้เสียหายจนเกิดเป็นบ่อทำให้ที่พิพาทเสียหายเช่นนี้การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดในทางอาญาดังศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา หาใช่เป็นกรณีพิพาทกันในทางแพ่งแต่อย่างเดียวดังฎีกาของจำเลยไม่"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
