คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นบุตรและเป็นผู้รับมรดกของนางพรผู้ตาย ตามพินัยกรรมฉบับลงวันที่ 7 มิถุนายน 2518 เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2520 จำเลยเคยฟ้องโจทก์อ้างว่าตนได้รับทรัพย์มรดกตามพินัยกรรมของผู้ตายฉบับลงวันที่ 25 กันยายน 2507 และเรียกทรัพย์มรดกคืนจากโจทก์ คดีถึงที่สุดศาลพิพากษาให้โจทก์แพ้ ทั้งนี้เพราะโจทก์มิได้ยกพินัยกรรมมาฉบับท้ายฟ้องคดีนี้ขึ้นต่อสู้ โจทก์เห็นว่าพินัยกรรมฉบับ ลงวันที่25 กันยายน 2507 ได้ถูกเพิกถอนโดยพินัยกรรมฉบับลงวันที่ 7 มิถุนายน 2518 แล้ว จำเลยจึงไม่มีสิทธิรับมรดก ขอให้เพิกถอนพินัยกรรมฉบับลงวันที่ 25 กันยายน 2507ของเจ้ามรดกและห้ามจำเลยกับบริวารยุ่งเกี่ยวกับมรดกดังกล่าวจำเลยให้การว่าพินัยกรรมฉบับท้ายฟ้องปลอม
ฟ้องโจทก์เป็นฟ้องซ้ำกับคดีก่อนขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์เป็นฟ้องซ้ำพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้กับคดีก่อนดังกล่าวมีคู่ความเดียวกัน มรดกที่พิพาทรายเดียวกัน ซึ่งทั้งสองคดีก็มีประเด็นอย่างเดียวกันว่า ในระหว่างโจทก์กับจำเลยใครมีสิทธิรับมรดก สำหรับคดีก่อนมีคำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว โดยศาลวินิจฉัยว่า พินัยกรรมฉบับลงวันที่ 25 กันยายน 2507 ของโจทก์คดีก่อนสมบูรณ์ โจทก์คดีก่อนมีสิทธิรับมรดกตามพินัยกรรมแต่ผู้เดียว โจทก์คดีนี้ซึ่งเป็นจำเลยคดีก่อนกลับนำคดีมาฟ้องโจทก์คดีก่อนเป็นจำเลยคดีนี้เรียกร้องเอามรดกอีกโดยอ้างพินัยกรรมฉบับใหม่ ลงวันที่ 7 มิถุนายน2518 ดังนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้เหตุที่อ้างในคดีนี้จะต่างกับคดีก่อนโดยอ้างว่ามีพินัยกรรมฉบับใหม่ก็ตาม แต่พินัยกรรมฉบับหลังนี้ก็มีอยู่แล้วก่อนพิพาทกันในคดีแรกซึ่งโจทก์คดีนี้ก็เป็นจำเลยในคดีก่อนชอบที่จะยกเป็นข้อต่อสู้ในคดีก่อนได้ แต่ก็หาได้ยกขึ้นต่อสู้ไม่ เมื่อแพ้คดีแล้วจะกลับมาอ้างเหตุที่ตนมิได้ยกขึ้นต่อสู้ในคดีก่อนมารื้อร้องฟ้องกันอีก ฟ้องของโจทก์จึงเป็นฟ้องที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 148 ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
