คำฟ้องและคำให้การ
เมื่อ พ.ศ.๒๔๖๕ ช้างพังของโจทก์หนีเพริดไป โจทก์ได้ติดตามและประกาศให้รางวัล ครั้นพ.ศ.๒๔๗๐ โจทก์จำเลยเข้าหุ้นส่วนกันจับช้างป่าช้างของโจทก์ได้มาเข้าคอกร่วมกับช้างป่าด้วย โจทก์จึงฟ้องขอให้จำเลยส่งช้าง จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ไม่มีสิทธิ เพราะละทิ้งไม่ติดตามมา ๗-๘ ปี ช้างกลับเปนช้างป่าตามสภาพเดิม และโจทก์จำเลยกับพวกหุ้นส่วนอื่นก็ได้แบ่งผลกำไรกันไปเสร็จแล้ว โจทก์ไม่คัดค้านจำเลยได้ใช้จ่ายต่าง ๆ ไป ๑๐๐๐ บาท ถ้าให้จำเลยคืนช้างก็ขอให้โจทก์ใช้เงินจำนวนนี้ด้วย ศาลเดิมตัดสินว่าให้จำเลยคืนช้าง และให้โจทก์เสียค่ารางวัลกับค่าเลี้ยงรักษา ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อช้างโจทก์ตกอยู่กับจำเลย โจทก์ขอไถ่ จำเลยเกี่ยงราคา จึงไม่ตกลงกัน ภายหลังโจทก์จำเลยและพวกหุ้นส่วนได้แบ่งปันกันไปเสร็จแล้ว ช้างโจทก์ตกอยู่กับจำเลย โจทก์ก็ไม่คัดค้าน จึงเปนการเสร็จเด็ดขาด จะมารื้อฟ้องร้องอีกไม่ชอบ ให้ยกฟ้องโจทก์(พรหม-วิชัย-นล)
