เนื้อความคำพิพากษา
เดิมจำเลยฟ้องโจทก์เป็นความอาญาหาว่าลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้อง โจทก์ต้องถูกตำรวจจับและต้องคดีจนถึงที่สุดเป็นเวลา ๙ เดือน จึงฟ้องจำเลยเรียกค่าเสียหาย ปรากฏว่าก่อนฟ้องคดีเรื่องนี้ โจทก์ได้ฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญาหาว่าฟ้องเท็จเบิกความเท็จศาลยกฟ้องคดีเป็นยิตติแล้ว ศาลฎีกาตัดสินว่าโจทก์จะฟ้องเรียกค่าเสียหายในฐานที่จำเลยแจ้งความเท็จให้ตำรวจจับกุมถูกกักขังที่สถานีตำรวจ ต้องขึ้นศาลและเสียค่าจ้างทนายว่าความค่าจ้างประกันตัวไม่ได้ เพราะคดีที่จำเลยฟ้องโจทก์หาว่าลักทรัพย์นั้น ศาลอาญาพิจารณาคดีได้ความว่ามีมูล มิใช่ว่าจำเลยแกล้งนำคดีไม่มีมูลมาฟ้องร้องโจทก์ อีกทั้งคดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยทางอาญาหาว่าแจ้งความเท็จและฟ้องเท็จศาลก็ยกฟ้องเสียแล้ว แสดงประกกอบให้เห็นว่าจำเลยมิได้นำความเท็จไปร้องหรือ ฟ้องจนทำให้โจทก์เสียหาย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นชอบแล้วที่พิพากษาขืนตาม
