คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้มาสู่ศาลฎีกาเฉพาะปัญหาชั้นบังคับคดีมูลเดิมโจทก์ฟ้องนางคลี่ ผู้แทนโดยชอบธรรมของบุตรผู้เยาว์ 3 คนเป็นจำเลย ขอให้ศาลบังคับจำเลยโอนขายที่ดินบ้านเรือนมาให้โจทก์ ในที่สุดโจทก์จำเลยทำยอมความกันว่าจำเลยตกลงขายที่บ้าน 1 แปลง พร้อมด้วยเรือน1 หลัง กับนา 1 แปลงติดที่บ้านตามที่ได้เคยยึดทรัพย์ไว้ในอีกคดีหนึ่งให้โจทก์ราคา 3,500 บาท โจทก์วางมัดจำไว้ 1,400 บาท ที่เหลือจะชำระใน 1 เดือน ศาลพิพากษาตามยอม โจทก์ได้วางเงินที่ค้างแล้วโจทก์จำเลยตกลงกันได้เฉพาะเรือนและที่บ้านที่จะทำโอนกัน ส่วนที่นาเกิดโต้เถียงกันถึงการแปลความหมายของสัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งศาลว่าเป็นนาติดที่บ้านด้านเหนือ โจทก์ค้านว่าเป็นนาแปลงอื่นที่นายอิ่มยึดไว้ในอีกคดีหนึ่งดังกล่าว และจำเลยแถลงว่าทรัพย์รายนี้เป็นมรดกได้แก่บุตร
จำเลยเป็นแต่มารดาผู้ปกครอง การที่จำเลยตกลงขายทรัพย์นี้ไม่ได้รับความยินยอมของบุตรและศาลปัญหามีว่านิติกรรมระหว่างโจทก์จำเลยต้องห้ามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1546 และศาลมีอำนาจบังคับตามสัญญาประนีประนอมยอมความหรือไม่ศาลชั้นต้นเห็นว่าถูกต้องและบังคับได้ จึงมีคำสั่งให้จำเลยไปร้องขอขายทรัพย์หมายเลข 1, 2, 3 ที่ยึดไว้ต่ออำเภอให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของโจทก์ที่ขอให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความโจทก์ฎีกาศาลฎีกาปรึกษาว่า ในฟ้องสำนวนปรากฏเหตุผลทำให้ต้องพิเคราะห์คำฟ้องของโจทก์ว่าโจทก์ฟ้องผู้ใดเป็นจำเลย เพราะการฟ้องระบุนามบุคคลเป็นจำเลยโดยไม่มีข้อความแสดงให้เห็นชัดแจ้งว่าได้ฟ้องในฐานะอย่างอื่นย่อมต้องถือว่าเป็นการฟ้องส่วนตัวบุคคลนั้น ๆ คำฟ้องของโจทก์ที่บรรยายว่าขอยื่นฟ้องนางคลี่ ณ นคร มารดาผู้แทนโดยชอบธรรมของเด็กหญิงยุพินกับพวก จำเลยนั้น จึงต้องเข้าใจว่าฟ้องนางคลี่ ณ นคร เป็นส่วนตัว การที่กล่าวถึงว่าเป็นมารดาผู้แทนโดยชอบธรรมเป็นเพียงระบุให้รู้ว่าเป็นนางคลี่ ณ นครไหน แต่จะแปลให้เป็นผลร้ายแก่ผู้เยาว์ว่าโจทก์ประสงค์ฟ้องเด็กโดยไม่แสดงให้ชัดหาได้ไม่
อีกประการหนึ่งข้อความในคำฟ้องก็กำกวมเพราะโจทก์มิได้บรรยายเลยว่าทรัพย์ที่กล่าวหากันเป็นของใคร เฉพาะอย่างยิ่งไม่ได้ยืนยันว่าเป็นทรัพย์ของเด็กทั้ง 3 คน จึงเห็นได้ว่าสัญญาประนีประนอมยอมความที่ทำกันไว้ไม่ผูกพันทรัพย์ที่พิพาทคือรายการยึดทรัพย์หมายเลข 3จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
