เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยเอาธงชาติจีนกับธงสยามติดไขว้กันที่เสาด้านนอกหน้ามุขไม่มีฝาธงทำด้วยแพรกว้างยาว ๖-๙ นิ้วด้ามยาว ๑ ศอก โตขนาดดินสอดำ ศาลฎีกาตัดสินว่าคำว่าชักธงก็คือว่านำออกแสดงหาจำต้องชักรอกหรือทำเสาแขวนไม่ การประดับประดาธงโดยแสดงให้คนทั้งหลายเห็นก็ไม่ต่างกับชักธงอยู่ในกิริยาที่แสดงออกให้คนทั้งหลายเห็นเช่นกัน ส่วนเจตนาของผู้ชักธงนั้นก็หาจำต้องมีเจตนาแสดงความหมายแห่งชาติไม่ เห็นควรตีความว่าขักธงหรือนำธงออกแสดงให้คนทั้งหลายเห็นว่าชักธงต่างประเทศแล้วก็ควรเป็นผิด การชักธงเป็นการแสดงเจตนาอยู่แล้วในตัว คดีนี้ปรากฎว่าติดธงไว้ที่เสาด้านนอกหน้ามุข จึงยุ้งไม่ชัดว่านอกห้อง อาจเป็นเสาด้านนอกแต่ภายในห้องก็ได้ ห้องมุขที่ไม่มีฝาจะเรียกว่าเป็นภายนอกยังไม่ถนัด
ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าประดับไว้ที่เสาห้างหน้ามุขจะเอาผิดแก่จำเลยไม่ถนัด ศาลอุทธรณ์ก็ฟังว่าจำเลยประดับเพื่อความสวยงามในห้องหน้ามุขนั้นศาลฎีกาจึงต้องฟังว่าเป็นในห้อง เมื่อเช่นนี้แม้จำเลยจะมิได้ยกก ม.๑๙ ขึ้นต่อสู้ ศาลก็ยกขึ้นพิพากษาถือว่าการกระทำของจำเลยเข้ามาตราที่กล่าวนี้ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์
