คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าในปี พ.ศ.๒๔๗๕ จำเลยบุกรุกเข้าปลูกบ้านเรือนและต้นไม้ในที่ดินดอนปู่ตา อันเป็นที่สาธารณประโยชน์สำหรับราษฎรเลี้ยงสัตว์ร่วมกันนายอำเภอได้มีคำสั่งให้จำเลยระงับการปลูกสร้างเพาะปลูก และออกไปเสีย จำเลยไม่ยอม จนถูกฟ้องและศาลปรับฐานขัดคำสั่งรวม ๒ ครั้งแล้ว จำเลยก็ยังไม่ยอมออก คงครอบครองอยู่เรื่อยมา นายอำเภอออกคำสั่งเป็นครั้งที่ ๓ อีกก็ไม่ออก โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษฐานขัดคำสั่งนายอำเภอครั้งที่ ๓ นี้ และขอให้เพิ่มโทษจำเลยรับสารภาพ ศาลล่างเห็นพ้องกันว่าเป็นคำสั่งซ้อนคำสั่งเดิม เป็นฟ้องซ้ำ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าคำสั่งของนายอำเภอครั้งนี้เป็นคำสั่งซ้ำหรือซ้อนคำสั่งเดิมซึ่งจำเลยได้รับโทษไปแล้วไม่มีผลจะให้จำเลยต้องรับโทษฐานขัดคำสั่งได้อีก ที่ศาลชี้ขาดว่าเป็นฟ้องซ้ำาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
