คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๔๘๑ เวลากลางคืนจำเลยสมคบกันลักทรัพย์นายบุญมากับนายสึจำเลยรับสารภาพ นายบุญมีจำเลยปฏิเสธ ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าความผิดเกิดขึ้นในวันที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๔๘๑ เวลา ๗ ทุ่ม ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยที่รับสารภาพ ตาม ม.๒๙๕ ส่วนนายบุญมีจำเลยให้ยกฟ้อง โจทก์กับจำเลยที่ต้องโทษฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าการฟ้องอ้างวันเกิดเหตุและนำสืบเช่นนี้ ถือว่าเป็นฟ้องผิดวันต้องยกฟ้องตามนัยฎีกาที่ ๕๐๒/๒๔๘๑ เมื่อในวันเวลาที่โจทก์อ้างวันเกิดขึ้นนั้น ที่แท้จริงไม่มีเหตุการณ์เกิดขึ้นดั่งอ้างและจะฟังลงโทษใครไม่ได้ ต้องถือว่าเป็นเหตุในลักษณคดีมีผลถึงจำเลยที่รับสารภาพด้วย และแม้จะส่งสำเนาฎีกาโจทก์ให้จำเลยบางคนมิได้ เมื่อเป็นเหตุในลักษณคดีจะต้องยกฟ้องก็สมควรวินิจฉัยตลอดไปถึงด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสารภาพ
