คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๙, ๘๓, ๘๔, ๓๐๙ วรรค แรกและมาตรา ๓๑๐
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า เป็นมูลคดีขอให้เปิดทางเดิน ชอบที่จะไปบังคับกันในทางแพ่ง ไม่มีมูลเป็นความผิดทางอาญาและฟ้องเคลือบคลุมไม่รับประทับฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยมีประชุมใหญ่การฟ้องขอให้ลงโทษทางอาญาฐานความผิดต่อเสรีภาพตาม มาตรา ๓๐๙ วรรคแรก จะต้องมีข้อเท็จจริงให้ปรากฏว่าจำเลยได้ข่มขืนใจโดยทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ฯลฯ ความคิดของโจทก์ไม่ปรากฏว่า จำเลยได้กระทำอย่างใดในลักษณะเช่นนี้เลยและสำหรับมาตรา ๓๑๐ ต้องปรากฏว่า จำเลยได้เจตนาหน่วงเหนี่ยวกักขัง หรือทำให้ปราศจากเสรีภาพ ในร่างกายตามฟ้องของโจทก์ว่า จำเลยบังอาจปิดประตูรั้ว เหล็กยึดเอาโซ่ล่ามกุญแจ ไม่ปรากฏว่า จำเลยมีเจตนาหน่วงเหนี่ยวกักขังหรือทำให้ปราศจากเสรีภาพต่อร่างกายอย่างไรเลยกลับปรากฏว่ามีทางเข้าออกได้ เป็นแต่เพียงไม่สะดวกและปลอดภัยเท่ากับเข้าออกทางประตูเหล็กยืด ฟ้องของโจทก์ยังไม่พอแสดงถึงการกระทำของจำเลย อันจะรับพิจารณาเอาความผิดแก่จำเลยในทางอาญาตามที่โจทก์ขอได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
