คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องมีใจความสำคัญว่าจำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ ขับรถโดยสารโดยประมาทเป็นเหตุให้รถแฉลบลงกระแทกกับคูข้างถนนอย่างแรง รถตะแคงไป ทำให้โจทก์ที่นั่งโดยสารมาในรถคันนั้นล้มลงหน้าฟาดลงไป ถึงสลบ มีบาดแผลสาหัส สมองถูกกระทบกระเทือนอย่างแรง ต้องรักษาตัวอยู่ ๒ เดือนเศษ โจทก์เป็นนักเรียนเตรียมอุดมปีที่ ๑ ต้องขาดการเล่าเรียน ทำให้สอบตก และขณะที่โจทก์สลบไปนั้น ปากกาปลอกทองพร้อมด้วยดินสอ เสื้อผ้า กระเป๋าสตางค์พร้อมด้วยธนบัตรรวมราคา ๑,๕๐๐ บาท ต้องสูญหายไป ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ ค่ารักษาพยาบาล ค่าของสูญหาย ค่าเล่าเรียน และค่าประสาทพิการ รวมเป็นเงิน ๖๐,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ ให้การว่า รถแฉลบลงเพราะอุบัติเหตุอันสุดวิสัยที่จะป้องกันได้ ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่รถตกถนนนั้นเกิดจากเหตุสุดวิสัย ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ ค่ารักษาพยาบาล (ค่าที่นอน ค่าอาหาร ค่ายา ในโรงพยาบาล) เป็นเงิน ๘,๑๐๐ บาท ค่าสมองเสื่อม สายตาฝ้าฟางเห็นสิ่งของต่าง ๆ ผิดปกติ และค่ารักษาที่บ้านเป็นเงิน ๑๒,๐๐๐ บาท ค่าสิ่งของสูญหายเป็นเงิน ๑,๕๐๐ บาท รวมเป็นเงินทั้งหมด ๒๑,๖๐๐ บาท ส่วนค่าเสียหายสำหรับการสอบไล่และค่าเล่าเรียนที่เสียไปเป็นการไกลกว่าเหตุ โจทก์และจำเลยที่ ๒ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นเพิ่มเติมว่า สำหรับค่าเสียหายในการสอบไล่และค่าเล่าเรียนที่ต้องเสียไปเปล่า ๆ นั้น แม้โจทก์จะไม่ได้รับบาดเจ็บและไปเล่าเรียนตามปกติได้ โจทก์ก็นำสืบฟังเป็นแน่นอนไม่ได้ว่า โจทก์จะต้องสอบไล่ได้ในปีนั้น ทั้งค่าเล่าเรียนก็ต้องเสียอยู่ตามระเบียบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
