คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล สั่งประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ในวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นสอบข้อเท็จจริงแล้วคู่ความรับกันว่าจำเลยเป็นผู้ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คตามฟ้องทั้งสี่ฉบับและโจทก์เป็นผู้ทรงโดยชอบเช็คทั้งสี่ฉบับธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์ แต่จำเลยขอสืบพยาน
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ จำคุกจำเลยตามเช็คฉบับแรกและฉบับที่ สอง ฉบับละ ๑๐ เดือน ฉบับที่สามและฉบับที่สี่ ฉบับละ ๑ ปี รวมจำคุกจำเลย ๓ ปี ๘ เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยให้การปฏิเสธฟ้องโจทก์ทั้งสี่สำนวนแม้ในวันสืบพยานโจทก์ จำเลยจะยอมรับว่า จำเลยเป็นผู้ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คทั้งสี่ฉบับ และโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คโดยชอบ โจทก์เรียกเก็บเงินตามเช็คทั้งสี่ฉบับไม่ได้ และธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินก็ตาม แต่จำเลยก็มิได้ให้การรับสารภาพตามที่โจทก์ฟ้อง ดังนี้จะถือว่าจำเลยออกเช็คโดยมีเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยหาได้ไม่ เป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบให้ได้ความเช่นนี้ แต่เมื่อศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์ โจทก์มิได้แถลงขอสืบพยานหรือโต้แย้งคัดค้านประการใด แสดงว่าโจทก์ไม่ติดใจสืบพยาน ส่วนจำเลยขอสืบพยานโดยนำสืบว่า จำเลยออกเช็คค้ำประกันให้ผู้มีชื่อไว้
มิได้มีเจตนาออกเพื่อชำระหนี้ จำเลยได้ชำระหนี้ที่ค้ำประกันนั้นเสร็จสิ้นแล้ว เมื่อจำเลยต่อสู่เช่นนี้โดยโจทก์มิได้สืบพยาน แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ตามที่จำเลยแถลงรับก็ตามคดีฟังลงโทษจำเลยไม่ได้เพราะการที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คที่จำเลยลงลายมือชื่อสั่งจ่ายนั้น หาใช่จำเลยจะมีความผิดเสมอไปไม่ เช็คที่จำเลยสั่งจ่ายอาจจะเป็นเช็คค้ำประกันหนี้ มิได้มีเจตนาออกเช็คเพื่อชำระหนี้หรือเป็นเช็คที่ไม่มีมูลหนี้ต่อกัน หรือมูลหนี้ตามเช็คระงับไปแล้วก็ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสี่สำนวน
