คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยไม่ชำระค่าเช่าตามกำหนด และค้างชำระค่าเช่าถึง 4 เดือน โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า จำเลยไม่ยอมออกจากบ้าน จึงมาฟ้องขับไล่และเรียกค่าเช่าที่ค้างชำระจำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างค่าเช่า ได้นำค่าเช่าไปชำระแก่โจทก์ทุกเดือน แต่โจทก์ไม่ยอมรับเพราะจะขึ้นค่าเช่าตึกศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยค้างชำระค่าเช่าจริงและในคำให้การก็ไม่ได้ยกประเด็นต่อสู้ว่า ห้องเช่าอยู่ในเขตเทศบาลอันจะได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จึงพิพากษาขับไล่จำเลยกับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้างศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า เพราะโจทก์ไม่ยอมรับเอง แต่ตามคำฟ้องก็ดี
คำให้การต่อสู้ของจำเลยไม่ได้กล่าวอ้างถึง พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ การเช่ารายนี้จึงไม่อยู่ในข่ายตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ เมื่อโจทก์บอกเลิกสัญญาแล้ว การเช่าก็เป็นอันระงับ โจทก์มีสิทธิให้จำเลยออกจากห้องพิพาทได้ แต่การเช่ารายนี้ไม่มีหนังสือ โจทก์จะขอให้บังคับไม่ได้ จึงพิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์ในคำขอให้จำเลยใช้ค่าเช่าเสียนอกนั้นยืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์บอกไว้ว่า ห้องแถวพิพาทหมายเลขทะเบียนที่ 083 ตั้งอยู่ถนนธนเจริญ ตำบลบางพระ อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด โจทก์เขียนบอกที่อยู่ของจำเลยไว้ในแบบพิมพ์หน้าฟ้องก็ว่าจำเลยอยู่บ้านเลขที่ 083 ถนนเจริญตรอกหรือซอยใกล้เคียงตำบลบางพระ อำเภอเมืองตราด
จังหวัดตราด เข้าใจได้ว่าจำเลยอยู่ในห้องพิพาทกันนี้ ตามคำให้การของจำเลยก็บอกชัดไว้ว่า จำเลยตั้งบ้านเรือนอยู่ตลาดริมคลอง ตำบลในเขตเทศบาล อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด เมื่อพิจารณาประกอบกันแล้วพอฟังได้ว่าห้องพิพาทกันในคดีนี้อยู่ในเขตเทศบาลเมืองตราด ตามคำให้การต่อสู้คดีของจำเลยก็ได้กล่าวว่าโจทก์ขึ้นค่าเช่ามีเจตนาฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จำเลยจึงปฏิเสธ พอฟังได้ว่าจำเลยได้กล่าวอ้างขอความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ อยู่แล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า พอรับฟังได้ว่าห้องแถวรายพิพาทอยู่ในเขตเทศบาลเมืองตราด และจำเลยได้กล่าวอ้างพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ขึ้นต่อสู้คุ้มครองแล้ว ศาลก็หยิบยกเอาพระราชบัญญัตินี้มาวินิจฉัยได้สำหรับข้อเท็จจริง ศาลอุทธรณ์ฟังมาว่าจำเลยไม่ได้ค้างค่าเช่าต่อโจทก์ ๆ จึงไม่มีสิทธิบอกเลิกสัญญาเช่าและขับไล่จำเลยได้จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
