คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่า ๔ คูหา หมายเลข ๒๘/๑๑๔, ๓๐/๑๑๓, ๔๒/๑๐๗, ๑๒/๕๒
จำเลยให้การต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าห้องเลขที่ ๒๘/๑๑๔, ๓๐/๑๑๓, ๑๒/๕๒ จำเลยใช้เป็นที่อยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ส่วนห้องเลขที่ ๔๒/๑๐๗ ไม่มีสภาพเป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พิพากษาขับไล่จำเลยออกจากห้องเลขที่ ๔๒/๑๐๗ กับขอให้ชำระค่าเช่าจนกว่าจะออกจากห้องที่เช่า นอกนั้นยกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์,
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา สำหรับฎีกาของจำเลยนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาเช่าห้องเลขที่ ๔๒/๑๐๗ สิ้นสุดลงก่อนใช้ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ พ.ศ.๒๔๘๙, ๒๔๙๐ แล้ว การที่จำเลยอยู่ต่อมาเป็นการอยู่โดยละเมิด จะอ้าง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ทั้ง ๒ ฉบับมาคุ้มครองไม่ได้ สำหรับฎีกาของโจทก์ที่ว่า ตึกเลขที่ ๒๘/๑๑๔ กับ ๓๐/๑๑๓ ตึก ๒ เลขที่นี้ติดต่อเป็นเคหะเดียวกัน และทำสัญญาฉบับเดียวกัน มีอัตราค่าเช่าเดือนละ ๔๒ บาท จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ
ศาลฎีกาเห็นว่า พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ๒๔๘๖ มาตรา ๕ บัญญัติให้ความคุ้มครองการเช่าเคหะซึ่งมีอัตราค่าเช่าไม่เกินเดือนละ ๔๐ บาท สำหรับเคหะหนึ่ง แต่ในคดีนี้ตามฟ้องของโจทก์และสัญญาซึ่งระบุสิ่งของซึ่งมีอยู่ในตึกรายนี้แยกออกเป็นคนละตึก แสดงว่าตึก ๒ หมายเลขนี้เป็น ๒ เคหะ ไม่มีข้อความใด ๆ ที่แสดงว่าเป็นเคหะเดียวกันเลย ข้อที่ว่าตึกรายนี้ติดต่อกัน ทำสัญญาฉบับเดียวกัน และกำหนดค่าเช่ารวมกัน มิใช่เป็นข้อแสดงว่าตึกที่เช่าเป็นเคหะเดียวกันเสมอไป เมื่อโจทก์ไม่แสดงว่า ตึกที่เช่าเป็นเคหะเดียวและมีค่าเช่าเกิน ๔๐ บาทแล้ว โจทก์ไม่มีทางชนะคดี
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
