คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานดูหมิ่นใส่ความเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นเชื่อข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องพิพากษาปรับจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้กล่าวว่าผู้เสียหายว่า"ผู้อำนายการคนนี้ใครว่าดี เดี๋ยวนี้ดีแตกเสียแล้ว ไปติดต่อเรื่องคนไข้ก็มาไล่ โรงพยาบาลเป็นของรัฐบาล ไม่ใช่ของผู้อำนวยการตึกบุญเลี่ยมเป็นของชาวเมืองเพชรสร้าง บ้านที่ผู้อำนวยการอยู่ก็ต้องอาศัยเขาอยู่ เป็นหมอควรจะใจเย็น แต่นี่ใจร้อนยังกับไฟใช้ไม่ได้ ถึงเจ็บก็ไม่มารักษาที่นี้ จะเอาเรื่องทุกอย่างไปลงสาส์นเพชร" และเห็นว่าจำเลยกล่าวถ้อยคำเหล่านั้นด้วยความน้อยใจประกอบกับมีอารมณ์โกรธผู้เสียหายที่พูดไล่จำเลย
จำเลยกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นต่อผู้เสียหายซึ่งเป็นนายแพทย์ผู้มีตำแหน่งเป็นผู้อำนายการโรงพยาบาล อันเป็นการไม่สมควร เพราะเป็นการขาดคารวะ แต่ก็ยังไม่ถึงกับเป็นการดูหมิ่นหรือใส่ความอันจะเป็นการผิดกฎหมายดังโจทก์ฟ้องพิพากษายืน
