คำฟ้องและคำให้การ
คดีเรื่องนี้โจทก์เรียกเงินประกันตัวกับเงินที่ฝากและเงินเดือน ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ โจทก์เป็นคนบังคับอังกฤษคู่ความฎีกาได้แต่ข้อกฎหมายเท่านั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายขึ้นมา ๓ ข้อ คือ ๑. ศาลเดิมอนุญาตให้จำเลยแก้คำให้การตรงกันข้ามกับที่ให้การไว้เดิมนั้นไม่ชอบด้วย พ.ร.บ. วิธีพิจารณาความแพ่ง ม. ๒๔ ๒. จำเลยอ้างว่าได้ชำระหนี้เสร็จแล้ว แต่ไม่มีหลักฐานศาลควรให้จำเลยสืบก่อน ศาลล่างกลับสั่งให้โจทก์สืบก่อนนั้นไม่ชอบ ๓. ประเด็นที่ว่าจำเลยชำระหนี้กว้าง ๆ ชำระหนี้โดยวิธีใด เมื่อใด มากน้อยเท่าใด ไม่เป็นประเด็นอันชอบที่จำเลยจะนำสืบหักล้างหลักฐานโจทก์ได้ ฝ่ายโจทก์มีเอกสารและนำสืบว่าจำเลยยังไม่ได้ชำระหนี้ จำเลยต้องรับผิดตป.พ.พ.ม.ม ๕๗๕ - ๕๗๗ ฎีกาตัดสินว่าตามฎีกาข้อ ๑. การที่ศาลอนุญาตให้จำเลยแก้คำให้การหรือไม่นั้นอยู่ในดุลยพินิจของศาล ไม่ใช่ปัญหากฎหมาย ในข้อ ๒. เมื่อศาลอนุญาตให้จำเลยแก้คำให้การและจำเลยปฎิเสธความรับผิด หน้าที่ของโจทก์ต้องนำสืบก่อนจึงเป็นการชอบแล้ว ส่วนในข้อ ๓. โจทก์มิได้โต้เถียงมาแต่ชั้นศาลล่างจะมาคัดค้านในชั้นฎีกาไม่ได้ ให้ยกฎีกาโจทก์เสีย
