คำฟ้องและคำให้การ
สำนวนแรก
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์ขึ้นสะพานกรุงธนในขณะฝนตกถนนลื่นโดยประมาท ไม่เว้นระยะให้ห่างรถคันหน้าพอสมควรแก่ความปลอดภัย พอรถคันหน้าหยุด จำเลยได้ห้ามล้อโดยแรง ทำให้รถยนต์ของจำเลยแฉลบไปทางขวา ชนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.ณ ๔๐๖๓ของ ดร.กุณฑล ไชยเศรษฐ์ เป็นเหตุให้ ดร. กุณฑล ไชยเศรษฐ์ ได้รับอันตรายแก่กาย นางผ่องพรรณ ไชยเศรษฐ์ ซึ่งนั่งมาในรถของดร.กุณฑลบาดเจ็บถึงสาหัส และนางวัจณา กุญชระรินทร์ ที่นั่งมาในรถยนต์ของจำเลยได้รับอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๙๐, ๓๐๐ พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๒๙, ๖๖แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๘ มาตรา ๗, ๑๓
จำเลยให้การปฏิเสธ นายกุณฑล ไชยเศรษฐ์ ร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตเฉพาะข้อหาทำให้นายกุณฑลได้รับบาดเจ็บโดยประมาท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๐ สำนวนหลัง โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาท ด้วยความเร็วสูงขณะฝนตกถนนลื่น การจราจรคับคั่ง ชนรถยนต์ ก.ท.ฐ ๕๔๒๔เป็นเหตุให้โจทก์ซึ่งนั่งมาในรถยนต์ ก.ท.ฐ ๕๔๒๔ ได้รับอันตรายแก่กายถึงสาหัส รูปหน้าเสียโฉม ทุพพลภาพไปตลอดชีวิต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐๐ ศาลแขวงธนบุรีสั่งประทับฟ้องในข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๙๐
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ประทับฟ้องในข้อหาประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๐ ด้วย จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งรวมการพิจารณาคดีสองสำนวนนี้เข้ากับคดีที่นางผ่องพรรณ ไชยเศรษฐ์ ฟ้องนางสุรางค์ศรี คำนึงสุข เป็นจำเลยเข้าด้วยกัน แล้วยกฟ้องคดีที่นางผ่องพรรณเป็นโจทก์ฟ้องนางสุรางค์ศรีเป็นจำเลย ส่วนอีกสองคดีนี้วินิจฉัยว่า นางสุรางค์ศรีเป็นฝ่ายขับรถยนต์ประมาทชนรถยนต์นายกุณฑล นายกุณฑลไม่ได้เป็นฝ่ายประมาทพิพากษาว่านางสุรางค์ศรีจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๙๐, ๓๐๐ พระราชบัญญัติจราจรทางบก (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๘มาตรา ๗, ๑๓ ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐๐ ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำคุก ๓ เดือน
ปรับ ๓๐๐บาท ยกโทษจำคุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๕ คงปรับสถานเดียวไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐ ให้ยกฟ้องนอกจากนี้เสีย นางสุรางค์ศรีจำเลยและนางวัจณาโจทก์ อุทธรณ์ ศาลชั้นต้นไม่รับเพราะเป็นอุทธรณ์ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯพ.ศ.๒๔๙๙ มาตรา ๒๒ นางสุรางค์ศรีจำเลยและนางวัจณาโจทก์ อุทธรณ์คำสั่ง อ้างว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมาย
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็น อุทธรณ์ข้อเท็จจริง จึงสั่งยืนตามคำสั่งศาลแขวงธนบุรี นางสุรางค์ศรีจำเลยและนางวัจณาโจทก์ ฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ ศาลแขวงธนบุรีไม่รับอ้างเหตุว่า คำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๒๔ นางสุรางค์ศรีจำเลยและนางวัจณาโจทก์ อุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คำสั่งศาลอุทธรณ์ที่สั่งไม่รับอุทธรณ์หาถึงที่สุดไม่จึงสั่งให้รับคำร้องฎีกาไว้ และตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว เห็นว่าข้อฎีกาของนางสุรางค์ศรีจำเลยและนางวัจณาโจทก์ที่ว่า ที่ศาลชั้นต้นฟังว่านางสุรางค์ศรีจำเลยเป็นฝ่ายประมาทนั้น คลาดเคลื่อนที่ถูกต้องฟังว่านายกุณฑลเป็นฝ่ายประมาท เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ข้ออุทธรณ์ที่ว่า ศาลชั้นต้นฟังว่า รถของนายกุณฑลวิ่งช้าลงเพราะวิ่งขึ้นในที่ลาดชันขึ้นสะพาน เป็นการฟังข้อเท็จจริงนอกเหนือถ้อยคำสำนวนเห็นว่าเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่านายกุณฑลขับรถขึ้นสะพานก็เป็นการแสดงให้เห็นชัดแจ้งว่ารถต้องวิ่งขึ้นสะพานอันเป็นที่สูงกว่าระดับพื้นราบ จึงเป็นการฟังจากข้อเท็จจริงในสำนวน
อุทธรณ์ข้อนี้จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง นางสุรางค์ศรีจำเลยอุทธรณ์อีกข้อหนึ่งว่า คดีดำที่ ๑๙๓๙/๒๕๑๓(ผู้ว่าคดีศาลแขวงธนบุรี โจทก์ นายกุณฑล ไชยเศรษฐ์ โจทก์ร่วมนางสุรางค์ศรี คำนึงสุข จำเลย) นั้น ทางพิจารณาโจทก์นำสืบแตกต่างกับฟ้อง โดยกล่าวในฟ้องว่า รถนางสุรางค์ศรีชนกับรถ ก.ท.ณ ๔๐๖๓ของนายกุณฑล ไชยเศรษฐ์ แต่ทางพิจารณาโจทก์กลับนำสืบว่า รถของนางสุรางค์ศรีชนกับรถ ก.ท.ณ ๘๗๖๓ ของนายกุณฑล ไชยเศรษฐ์ เมื่อทางพิจารณาแตกต่างกับฟ้องและเป็นข้อสารสำคัญซึ่งจำเลยหลงข้อต่อสู้ต้องยกฟ้องโจทก์จึงจะชอบ ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า อุทธรณ์ข้อนี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายแต่เป็นที่เห็นได้ว่าข้อแตกต่างมีเฉพาะหมายเลขทะเบียนรถที่ถูกชนเท่านั้นซึ่งไม่ใช่ข้อสารสำคัญ ข้อสารสำคัญของคดีอยู่ที่ว่ารถของนางสุรางค์ศรีจำเลยชนกับรถของนายกุณฑล
ไชยเศรษฐ์ จริงหรือไม่ และฝ่ายใดเป็นฝ่ายประมาท อุทธรณ์ข้ออื่นของนางสุรางค์ศรีจำเลยก็ยอมรับว่ารถของนางสุรางค์ศรีจำเลยชนกับรถของนายกุณฑล ไชยเศรษฐ์ ฉะนั้นแม้อุทธรณ์ของนางสุรางค์ศรีจำเลยจะเป็นปัญหาข้อกฎหมายก็ไม่เป็นสารแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลอุทธรณ์สั่งไม่รับอุทธรณ์ทุกข้อของนางสุรางค์ศรีจำเลยและนางวัจณา กุญชระรินทร์โจทก์ ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
