คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าห้องเลขที่ 528 หนึ่งห้องและเลขที่ 526ครึ่งห้องของโจทก์ อยู่ถนนภูผาภักดีตำบลบางนาค อำเภอเมืองนราธิวาสอันเป็นร้านค้า ตั้งอยู่ในทำเลการค้า สัญญาเช่าสิ้นอายุแล้วจำเลยไม่ยอมออกไปจากห้องพิพาท จึงขอให้บังคับขับไล่จำเลยจำเลยต่อสู้ว่าเช่าห้องพิพาท เพื่ออยู่อาศัยและทำการค้าดังปรากฏตามสัญญาเช่าห้อง จำเลยจึงได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลชั้นต้นเห็นว่าห้องพิพาทไม่ใช่เคหะพิพากษาให้ขับไล่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าห้องพิพาทเป็นเคหะเพราะคู่สัญญาได้ตกลงว่าเช่าเพื่ออยู่อาศัยและทำการค้า และสภาพห้องพิพาทนั้น ชั้นบนใช้เป็นที่อยู่อาศัยชั้นล่างจะใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วยก็ได้ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์เสียโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ตามสัญญาเช่าจำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัยและประกอบการค้า
ห้องพิพาทเป็นห้องแถวไม้สองชั้น ปลูกอยู่ริมถนนภูผาภักดีในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดนราธิวาส หน้าห้องมีป้ายว่า "ใจงาม" สองข้างถนนภูผาภักดีจากห้องพิพาทไปข้างละ 5 เส้นล้วนเป็นห้องที่มีการค้าและคนอยู่อาศัยด้วย ห้องพิพาทตามที่โจทก์นำสืบและศาลไปตรวจดูอยู่ในทำเลการค้า บริเวณห้องพิพาทไม่มีห้องอยู่อาศัยเฉย ๆ จำเลยมีอาชีพทางค้าขายผ้า เสียภาษีร้านค้าว่าประกอบการค้าผ้า หน้าร้านมีผ้ากันแดดเขียนไว้ว่า มีที่นอนหมอนมุ้งและผ้าต่าง ๆ จำหน่าย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าห้องพิพาทเป็นห้องสำหรับกิจการค้าจำเลยหาได้เช่าเพื่อเจตนาให้เป็นที่อยู่อาศัยไม่ จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
