คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 177, 179, 180, 268, 303, 71 พระราชบัญญัติว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. 131 มาตรา 7 พระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย 2479 มาตรา 8, 9 กับให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์
จำเลยให้การรับในข้อเคยต้องโทษ จำเลยที่ 2 รับในข้อเรื่องหลบหนีการเนรเทศ นอกจากนี้จำเลยให้การปฏิเสธและตัดฟ้องว่าฟ้องเคลือบคลุม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ถึง 4 มีผิดตามมาตรา 303 จำคุกคนละ 3 ปี จำเลยที่ 2 มีผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. 131 อีกกระทงหนึ่ง จำคุก 6 เดือน รวมโทษ 3 ปี 6 เดือน เมื่อพ้นโทษแล้วให้เนรเทศไปตามเดิม โทษกักกันให้ยกและให้ยกข้อหาฐานสมคบกันเป็นอั้งยี่ ปล่อยตัวจำเลยที่ 5
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ถึง 4 นอกนี้ยืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ในข้อหาฐานหลบหนีการเนรเทศตามศาลชั้นต้นนั้น จำเลยที่ 2 ได้รับว่าได้หลบหนีการเนรเทศเข้ามาก่อนครบกำหนดจริง ทั้งจำเลยที่ 2 มิได้อุทธรณ์ในเรื่องนี้ จำเลยที่ 2 คงมีผิดตามศาลชั้นต้นปัญหาว่าโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยมีความผิดฐานกรรโชกโดยไม่ระบุบุคคลผู้เป็นเจ้าทุกข์หรือผู้เสียหายจะได้หรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานกรรโชกตามกฎหมายจะต้องปรากฎว่าผู้กระทำไม่มีอำนาจที่จะบังคับได้โดยชอบด้วยกฎหมาย และบังอาจบังคับผู้อื่นโดยใช้กำลังข่มขืนหรือขู่เข็ญขืนใจให้เขาสัญญาว่า จะส่งทรัพย์อย่างใด ๆ ให้ ฯลฯ โดยลักษณะของความผิด จะต้องมีผู้ถูกบังคับให้สัญญาว่าจะส่งทรัพย์ให้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)ประกอบกับลักษณะของความผิดจะต้องมีผู้ถูกบังคับด้วย จึงเห็นว่าคดีนี้โจทก์จะต้องระบุบุคคลผู้เป็นเจ้าทุกข์หรือผู้เสียหายด้วยเท่าที่ระบุเพียงว่าจำเลยขู่เข็ญขืนใจพวกพ่อค้าหมูในตลาดบางรักเป็นจำนวนหลายสิบคน โดยไม่ระบุบุคคลผู้ถูกขู่เข็ญขืนใจว่าเป็นใครแม้แต่คนเดียวนั้น ไม่มีทางที่จะให้จำเลยเข้าใจได้เลยว่าพ่อค้าหมูคนใดที่โจทก์กล่าวหาว่า จำเลยได้ขู่เข็ญบังคับพ่อค้าหมูรายใด จำเลยไม่ได้บังคับ จำเลยให้การตัดฟ้องว่า ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุมไม่ระบุเจ้าทุกข์หรือผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยที่ 2 เฉพาะข้อหาฐานหลบหนีการเนรเทศ ตามศาลชั้นต้น นอกนั้นยืน
