คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์และนายประเสริฐ มุขแจ้ง เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของนายทอง มุขแจ้ง ซึ่งถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ 24พฤศจิกายน 2530 มีทรัพย์มรดกที่ดิน น.ส.3 ก. เลขที่ 883 และเลขที่ 886 ทั้งสองแปลงอยู่หมู่ที่ 8 ตำบลวงฆ้อง อำเภอพรหมพิรามจังหวัดพิษณุโลก โจทก์และนายประเสริฐได้ไปขอรับมรดกต่อสำนักงานที่ดินอำเภอพรหมพิราม แต่ไม่สามารถรับมรดกได้เนื่องจากจำเลยกับพวกได้ร่วมกันทำปลอมขึ้นซึ่งพินัยกรรมลงวันที่ 18 ตุลาคม 2530อ้างว่าเป็นพินัยกรรมของนายทองไปรับมรดกที่ดินตาม น.ส.3 ก.เลขที่ 883 และ 886 ตำบลวงฆ้อง อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลกต่อเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอพรหมพิราม เป็นเหตุให้โจทก์และนายประเสริฐไม่สามารถรับมรดกดังกล่าวและขาดประโยชน์ในทรัพย์มรดกปีละ 10,000 บาท
ขอให้พิพากษาว่าพินัยกรรมดังกล่าวเป็นพินัยกรรมปลอม ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องในที่ดินข้างต้นและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ปีละ 10,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะเลิกเกี่ยวข้องในที่ดินมรดกจำเลยให้การว่า โจทก์และนายประเสริฐมิใช่บุตรชอบด้วยกฎหมายของนายทอง มุขแจ้ง เพราะนางสายบัว มุขแจ้ง มารดาโจทก์มิได้จดทะเบียนสมรสกับนายทอง และไม่ได้จดทะเบียนรับรองว่าโจทก์เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมาย พินัยกรรมลงวันที่ 18 ตุลาคม 2530ตามฟ้องเป็นพินัยกรรมถูกต้องตามกฎหมาย โจทก์มิใช่ทายาทผู้มีสิทธิรับมรดกของนายทอง ไม่มีส่วนได้เสีย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์ไม่เสียหาย ค่าเสียหายอย่างมากไม่เกินปีละ 1,000 บาท ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะไม่ได้บรรยายว่าเป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายอย่างไรและกระทำปลอมพินัยกรรมที่ใด เมื่อใด วิธีใด อย่างไร ปลอมส่วนใดหรือปลอมทั้งฉบับ ทำให้จำเลยไม่เข้าใจ ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 2พิพากษากลับว่า พินัยกรรมของนายทอง มุขแจ้ง ฉบับลงวันที่ 18ตุลาคม 2530 เวลา 11.20 นาฬิกา ซึ่งผู้ทำพินัยกรรมพิมพ์ลายนิ้วมือแทนการลงลายมือชื่อเอกสารหมาย ล.1 และ ล.3 ไม่มีผลบังคับตามกฎหมาย คำขอนอกจากนี้ให้ยก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยข้อแรกว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์และนายประเสริฐ มุขแจ้ง น้องชายเป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของนายทอง มุขแจ้ง เจ้ามรดก หลังจากนายทองตาย โจทก์และนายประเสริฐไปขอรับมรดกที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 แปลง ต่อเจ้าพนักงานที่ดิน แต่ปรากฏว่าจำเลยได้ไปยื่นเรื่องราวขอรับมรดกที่ดินทั้งสองแปลงดังกล่าวก่อนแล้วโดยอ้างพินัยกรรมตามสำเนาเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6 ซึ่งเป็นพินัยกรรมปลอม การกระทำของจำเลยดังกล่าวทำให้โจทก์ไม่สามารถรับมรดกที่ดินดังกล่าวได้ คำฟ้องของโจทก์ดังนี้เป็นคำฟ้องที่แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้ว
ที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า พินัยกรรมของจำเลยปลอมที่ไหน เมื่อใด ปลอมทั้งฉบับหรือปลอมบางส่วนนั้น เห็นว่าเป็นรายละเอียดที่จะนำสืบกันต่อไปในชั้นพิจารณา ฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมปัญหาข้อต่อไปตามฎีกาจำเลยมีว่า โจทก์และนายประเสริฐเป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของนายทองและมีสิทธิได้รับมรดกของนายทองหรือไม่ และพินัยกรรมฉบับลงวันที่ 18 ตุลาคม 2530เอกสารหมาย ล.1 และ ล.3 เป็นพินัยกรรมปลอมหรือไม่ เห็นว่าคดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าพินัยกรรมปลอม ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องกับที่ดิน น.ส.3 ก. เลขที่ 883 และ 886 ตามฟ้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยต่อสู้ว่าพินัยกรรมดังกล่าวถูกต้องตามกฎหมาย จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์
เมื่อราคาทรัพย์หรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคแรก เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังว่า โจทก์และนายประเสริฐเป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายมีสิทธิได้รับมรดกของนายทอง และพินัยกรรมฉบับลงวันที่ 18 ตุลาคม 2530 เอกสารหมาย ล.1 และ ล.3ไม่มีผลบังคับตามกฎหมาย เช่นนี้ ฎีกาจำเลยดังกล่าวเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ภาค 2เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าว ที่ศาลชั้นต้นรับฎีกาจำเลยในข้อนี้จึงไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
