คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ไม้ตะบองตีนายสอนมีบาดแผลบาดเจ็บสาหัสถึงความทุพพลภาพและทนทุกข์เวทนากล้าไม่สามารถประกอบการหาเลี้ยงชีพได้ดังปกติเกินกว่า 20 วัน จำเลยรับสารภาพตามฟ้อง โจทก์ขอสืบพยานประกอบเพราะตั้งแต่เกิดเหตุจนถึงวันที่จำเลยรับนี้ยังไม่เกิน 20 วัน นายสอนผู้เสียหายเบิกความประกอบว่าแผลที่ศีรษะรักษาประมาณ 30 วันหาย ไปไหนไม่ได้อยู่ครึ่งเดือน แต่แผลที่นิ้วนั้นจนถึงวันเบิกความยังบวมเจ็บเล็บถอดทำไซไม่ได้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม มาตรา 254, 59 ให้จำคุก3 เดือนศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยให้การรับสารภาพนอกเหนือความจริงในข้อหาฐานทำร้ายร่างกายบาดเจ็บถึงสาหัส โดยข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความของนายสอนผู้เสียหายว่าบาดแผลที่ศีรษะแม้รักษา30 วันหายแต่ก็รักษาลุกไปไหนไม่ได้เพียงครึ่งเดือนเท่านั้นแผลที่ศีรษะจึงถือไม่ได้ว่าเป็นบาดเจ็บถึงสาหัสตามความในกฎหมายอาญามาตรา 256(8)
ตอนแรก เพราะไม่ถึงความทุพพลภาพหรือพยาธิมีอาการประกอบด้วยทุกข์เวทนากล้าเกินกว่า 20 วัน ส่วนบาดเจ็บที่นิ้วชี้และนิ้วกลางซึ่งทำให้ผู้เสียหายทำไซดักปลาไม่ได้เกิน 20 วันนั้นตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากคำเบิกความของนายสอนผู้เสียหายก็ถือไม่ได้ว่าการทำเครื่องมือหาปลาเป็นอาชีพตามปกติคงเป็นการทำในยามว่างจากการทำนาเท่านั้น จึงไม่ใช่เป็นการถูกทำร้ายถึงกับไม่สามารถประกอบการหาเลี้ยงชีพได้โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธินั้นเกินกว่า 20 วันตามความกฎหมายอาญามาตรา 256(8)ฉะนั้นจำเลยจะให้การว่าขอให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลก็รับฟังลงโทษจำเลยตามคำรับที่นอกเหนือความจริงไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
