คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสามชำระหนี้ตามสัญญาและตั๋วเงินเป็นเงินจำนวน 11,286,274.32 บาท
จำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด ก่อนวันนัดชี้สองสถาน จำเลยที่ 1 ที่ 2 ยื่นคำร้องว่าโจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ในต่างประเทศไม่ได้อยู่ในอำนาจศาลไทยและโจทก์ไม่มีทรัพย์สินอยู่ในประเทศไทย มูลคดีที่โจทก์ฟ้องไม่มีทางชนะคดี หากโจทก์แพ้คดีโจทก์จะหลีกเลี่ยงไม่ชำระค่าธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายที่จำเลยเสียไป ขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งให้โจทก์วางเงินค่าฤชาธรรมเนียม ค่าใช้จ่ายอื่นรวมค่าเสียหายเป็นเงิน 5,000,000 บาท ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23,253 และ 264 โจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า คำร้องของจำเลยไม่มีเหตุผลสมควรถึงแม้โจทก์จะมีภูมิลำเนาในประเทศอังกฤษ แต่หนี้โจทก์มีหลักฐานและแน่นอนโจทก์เป็นบริษัทจำกัดมีฐานะมั่นคง หากแพ้คดีก็ยินดีชดใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายต่างๆ แทนจำเลย ขอให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์วางเงินค่าธรรมเนียมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 253 เป็นเงิน 50,000 บาท จำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 253 วรรคสอง แล้วมีคำสั่งใหม่ตามที่เห็นสมควร
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า สำหรับปัญหาที่ว่าศาลชั้นต้นจะต้องทำการไต่สวนคำร้องของจำเลยที่ขอให้โจทก์วางเงินประกันค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายหรือไม่นั้น เห็นว่า การไต่สวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 253 วรรคสองหมายถึงการไต่สวนถึงเหตุที่ทำให้มีการร้องขอให้โจทก์วางเงินซึ่งมีอยู่ 2 เหตุ คือ โจทก์ไม่ใช่ผู้อยู่ในอำนาจศาลเหตุหนึ่งหรือถ้ามีเหตุแน่นแฟ้นอันเป็นที่เชื่อได้ว่า เมื่อโจทก์แพ้คดีแล้วจะหลีกเลี่ยงไม่ชำระค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายอีกเหตุหนึ่ง สำหรับเหตุที่จำเลยยกขึ้นอ้างเพื่อร้องขอให้โจทก์วางเงินค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายนั้นจำเลยอ้างเหตุว่า โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศอังกฤษ
ไม่ใช่ผู้อยู่ในอำนาจศาล ซึ่งเหตุนี้โจทก์ยอมรับในคำแถลงคัดค้านของโจทก์แล้วว่า โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศอังกฤษ โจทก์จึงไม่ใช่ผู้อยู่ในอำนาจศาล จึงไม่มีความจำเป็นที่ศาลชั้นต้นจะต้องทำการไต่สวนอะไรอีก สำหรับจำนวนเงินที่ศาลจะสั่งให้โจทก์วางประกันนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 253 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลกำหนดจำนวนเงินที่จะให้โจทก์วางประกันรวมตลอดทั้งระยะเวลาและเงื่อนไขตามที่เห็นสมควร จึงไม่จำเป็นจะต้องทำการไต่สวนอีกเช่นกัน ศาลอุทธรณ์จึงชอบที่จะกำหนดจำนวนเงินประกันไปตามที่เห็นสมควร เมื่อศาลอุทธรณ์ยังมิได้กำหนดจำนวนเงินประกันศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดจำนวนเงินประกันโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์กำหนด ทั้งนี้โดยคำนึงถึงความรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมตามมาตรา 161 และอัตราค่าทนายความท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกคำสั่งและคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองศาลให้โจทก์วางประกันค่าฤชาธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายรวมเป็นเงิน 60,000บาท ภายในกำหนด 1 เดือน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ.
