คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปในที่ดินปลูกเคหะสถานอยู่อาศัยของนายเหรียญ แล้วตัดฟันทำลายต้นผลไม้พืชผลของนายเหรียญ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 358, 359, 362, 363, 365, 83, 84จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า ที่ดินที่ผู้เสียหายหาว่าจำเลยบุกรุกเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินซึ่งนายอำเภออ้างว่าเป็นที่สาธารณะ และฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินในคดีแพ่งแดงที่ 15/2495 เมื่อจำเลยชนะคดีก็เข้าใจว่าเป็นที่ดินของจำเลย จำเลยเข้าปราบที่นี้ จึงยังถือว่ามีเจตนาบุกรุกไม่ได้ส่วนความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ฟังว่า จำเลยไม่มีอำนาจทำลายพืชผลที่ผู้เสียหายปลูกไว้ จำเลยจึงมีความผิดโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษบุกรุกด้วยจำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องฐานทำให้เสียทรัพย์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า
ไม่น่าเชื่อว่าผู้เสียหายจะปลูกพืชผล และจำเลยตัดฟันจริงจึงยกฟ้องฐานทำให้เสียทรัพย์ด้วยโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ข้อหาฐานบุกรุกโดยอาศัยข้อเท็จจริงเดียวกันจึงต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219ส่วนความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ ศาลฎีกาเชื่อว่าจำเลยตัดฟันทำลายทรัพย์ของผู้เสียหายจริง ถึงแม้ผู้เสียหายจะรื้อกระท่อมไปแล้วก็ดี แต่ทรัพย์เหล่านั้นผู้เสียหายก็ยังกล่าวฝากเพื่อนบ้านให้ดูแลไว้ แสดงว่ายังหวงแหนเป็นของตนอยู่ และการทำลายทรัพย์ผู้อื่นนี้เมื่อเห็นผลอยู่แล้วว่าทำให้ทรัพย์ของเขาเสียหายก็พอแล้วไม่จำเป็นว่าจะต้องทำให้เสียหายถึงขนาดแกล้งพิพากษาแก้ บังคับคดีลงโทษจำเลยตามศาลชั้นต้น
