คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 26, 76 / 1 วรรคหนึ่ง 100/1 วรรคสอง และริบรถจักรยานยนต์หมายเลขทะเบียน คฉต นครราชสีมา 808 ของกลาง
ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้คืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์ยื่นคำคัดค้านขอให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิฉัยว่า คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของผู้ร้องว่า ผู้ร้องมีสิทธิยื่นคำร้องขอคืนรถจักรยานยนต์ของกลางหรือไม่ เห็นว่า ผู้เป็นเจ้าของที่แท้จริงที่มีสิทธิยื่นคำร้องขอคืนของกลางตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 นั้นหมายถึง เจ้าของทรัพย์สินขณะที่มีการกระทำความผิด มิใช่เจ้าของทรัพย์สินหลังการกระทำความผิด คดีนี้จำเลยกระทำความผิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2548 เวลากลางคืนหลังเที่ยง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ริบรถจักรยานยนต์หมายเลขทะเบียน คฉต นครราชสีมา 808 ของกลาง เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2549 และไม่มีคู่ความฝ่ายใดอุทธรณ์ฎีกา คำพิพากษาดังกล่าวจึงเป็นอันถึงที่สุด กรรมสิทธิ์ในรถจักรยานยนต์ของกลางที่ศาลสั่งริบย่อมตกเป็นของแผ่นดิน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 35 ข้อเท็จจริงปรากฏว่าผู้ร้องเช่าซื้อรถจักรยานยนต์ของกลางจากห้างหุ้นส่วนจำกัด
ทวีมอเตอร์ 1993 ผู้ให้เช่าซื้อตั้งแต่ก่อนที่ศาลชั้นต้นสั่งริบรถจักรยานยนต์ของกลาง แต่ผู้ร้องรับโอนกรรมสิทธิ์รถจักรยานยนต์ของกลางในวันที่ 4 สิงหาคม 2549 ซึ่งเป็นเวลาภายหลังที่จำเลยกระทำความผิดและศาลชั้นต้นพิพากษาให้ริบ ดังนั้นกรรมสิทธิ์ในรถจักรยานยนต์ของกลางตกเป็นของแผ่นดินแล้ว ผู้ร้องจึงไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สินรถจักรยานยนต์ของกลางขณะที่จำเลยกระทำความผิด ผู้ร้องย่อมไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอคืนรถจักรยานยนต์ของกลาง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
