คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเล่นโยนหลุมพะนันเอาทรัพย์กันโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน เจ้าพนักงานจับจำเลยได้ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.การพะนัน พ.ศ. ๒๔๗๓ ม.๙-๑๐
จำเลยให้การว่า ได้เล่นโยนหลุมเอาสตางค์กันจริง โจทก์นำสืบถึงวิธีเล่นโยนหลุมว่ามีลักษณคล้ายกับโยนสตางค์ลงในภาชนะ ต่างกันแต่เพียงโยนหลุมไม่มีภาชนะรับคือเป็นหลุมดิน ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์โดยศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยรับแต่เพียงว่าเล่นโยนหลุมจริง โจทก์ไม่ได้นำสืบในข้อที่ว่าได้รับอนุญาตหรือไม่ ส่วนศาลอุทธรณ์เห็นว่าการเล่นของจำเลยจะสงเคราะว่าเป็นลักษณคล้ายคลึงกับการเล่นตามบัญชีหมายเลข ๒ ข้อ ๗ ยังไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์แลคำให้การรับของจำเลย ประกอบกับจำเลยมิได้สืบพะยานเป็นอันฟังได้ว่า จำเลยได้รับตามฟ้องโจทก์ว่าได้เล่นโดยมิได้รับอนุญาตจริง แลเห็นว่าวิธีที่จำเลยเล่นคล้ายคลึงกับการเล่นที่ระบุไว้ในบัญชีหมายเลข ๒ ข้อ ๗ แม้กฎหมายจะมิได้ระบุการเล่นโยนหลุมไว้ในบัญชีรายชื่อก็ดี แต่ตาม ม.๔ วรรค ๓ การเล่นซึ่งมีลักษณคล้ายคลึงกันก็เป็นผิด จำเลยต้องมีผิดพ.ร.บ.การพะนัน พ.ศ.๒๔๗๓ ม.๙
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ปรับจำเลย ๔ บาท ตามม.๑๒ (๒) แห่ง พ.ร.บ.การพะนัน พ.ศ.๒๔๗๘ ซึ่งกำหนดไว้เบากว่า
