คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย แต่มิใช่บริวารของจำเลย ที่พิพาทเป็นของผู้ร้องทั้งสี่เมื่อ พ.ศ. 2511นายวินัย เลขะกุล ได้ขอออกโฉนดที่พิพาทโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วโอนให้แก่นางพัชรีโดยไม่สุจริต ต่อมานางพัชรีได้จดทะเบียนโอนให้แก่โจทก์โดยไม่สุจริตและไม่เสียค่าตอบแทน ขอให้เพิกถอนการออกโฉนดและพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องทั้งสี่โจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย ย่อมเป็นบริวารของจำเลย คำพิพากษาคดีนี้ผูกพันผู้ร้องทั้งสี่ด้วย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องทั้งสี่ร้องสอด คืนค่าขึ้นศาลให้โดยให้หักไว้เป็นเงิน 200 บาทผู้ร้องทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหามีว่า มีเหตุควรรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาคดีระหว่างโจทก์จำเลยในคดีนี้และคดีถึงที่สุดแล้วว่าให้จำเลยรื้อสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่พิพาท และห้ามจำเลยกับบริวารเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษานี้จึงมีผลบังคับถึงบริวารของจำเลยด้วย เมื่อศาลชั้นต้นได้ออกคำบังคับ ฉบับลงวันที่ 24 พฤศจิกายน 2525 ให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาก็ได้ระบุไว้ในคำบังคับด้วยว่า ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทเมื่อผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขออ้างว่า ตนมิได้เป็นบริวารของจำเลยและสิ่งปลูกสร้างกับที่พิพาทนี้เป็นของผู้ร้องทั้งสี่มิใช่ของโจทก์ จึงเป็นการตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ในชั้นบังคับคดี กรณีจึงเป็นเรื่องผู้ร้องทั้งสี่มีสิทธิร้องขอต่อศาลได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา7(2), 296 ชอบที่จะรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณา ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่นั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องทั้งสี่ฟังขึ้นพิพากษากลับให้รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาต่อไปค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อพิจารณาและมีคำสั่งใหม่."
