คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้อุบายเกลี้ยกล่อมพานางสาวเปลื้อง เด็กหญิงเปล่ง (๑๔ ขวบ) เด็กชายปลั่ง (๑๒ ขวบ) ไปจากนางเทียบซึ่งเป็นผู้ปกครอง โดยจำเลยเจตนาหากำไร โดยเกลี้ยกล่อมนางสาวเปลื้องให้ลักเงินนางเทียบ แล้วจำเลยจะพาคนทั้งสามนั้นไปอยู่กับจำเลย นางสาวเปลื้องลักเงินนางเทียบ ๒๐๐ บาท แล้วจำเลยเอาเงินที่นางสาวเปลื้องลักมาไปเป็นประโยชน์ของจำเลย ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๗,๔,๒๗๕
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าการกระทำดังบรรยายในฟ้องไม่เป็นผิดตามกฎหมายที่อ้าง ให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าตาม ม.๒๗๔ นั้นฟ้องของโจทก์ไม่ได้แสดงโดยตรงหรือโดยปริยายว่า เด็กมิได้เต็มใจไปกับจำเลย ส่วนตาม ม.๒๗๕ นั้นศาลฎีกาเห็นว่าการเกลี้ยกล่อมให้พี่สาวเด็กลักเงินจากผู้ปกครอง ถือไม่ได้ว่าเป็นการจะหากำไร โดยตรงจากการลักพาเด็กตามเจตนารมย์ของมาตรานี้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
