คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิที่ดินและเรือนพิพาท ให้จำเลยซึ่งเป็นหลานอาศัยโจทก์ขอทำนิติกรรมโดนที่ดินและเรือนให้หลานอีกคนหนึ่ง จำเลยคัดค้านเถียงกรรมสิทธิ จึงขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาท จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทตามฟ้องเป็นของบิดามารดาจำเลย โจทก์เองเป็นผู้อาศัยอยู่ จำเลยได้ครอบครองที่พิพาทต่อจากบิดามารดาโดยเจตนาเป็นเจ้าของหลายสิบปีแล้ว
ระหว่างพิจารณาก่อนสืบพยาน นางจับโจทก์ตาย นายหล้าย ภู่กลางบุตรโจทก์ ได้ขอเป็นโจทก์แทนเพื่อดำเนินคดีต่อไป โดยอ้างว่าเป็นผู้รับมรดกของโจทก์โดยทางพินัยกรรม จำเลยไม่ค้าน ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นฟังว่าที่ดินเป็นของนางจับโจทก์ จำเลยเป็นผู้อาศัย พิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าพินัยกรรมที่จำเลยคัดค้านนั้นโจทก์มีพยานหลายปากประกอบพินัยกรรมว่าเวลาทำพินัยกรรมนางจับมีสติปกติดี ฝ่ายจำเลยไม่มีพยานหักล้างในข้อนี้ และฟังว่าที่พิพาทเป็นของนางจับโจทก์ ส่วนที่จำเลยคัดค้านในฎีกาว่า ไม่ควรรับฟังเอกสารนี้เพราะไม่ใช่ต้นฉบับเป็นแต่สำเนาซึ่งคัดมาจากสำเนาอีกทีหนึ่งนั้น เอกสารนี้ปรากฎว่าเจ้าพนักงานได้เซ็นชื่อรับรองว่าเป็นสำเนาอันถูกต้องกับตันฉบับเดิมทั้งจำเลยเองก็แถลงรับรองเอกสารนี้แล้ว ข้อคัดค้านของจำเลยจึงตกไป
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
