คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของร้าน จำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างรับมอบหมายให้ดูแลจัดการในร้านค้าขายของจำเลยที่ ๑ สมคบกันมีไม้วัดอันเป็นเคริ่องวัดซึ่งไม่มีตราเครื่องหมายรับรองของเจ้าพนักงานไว้เพื่อใช้ในการค้ากับผู้อื่น จึงขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ชั่งตวงวัด จำเลยที่ ๑ ต่อสู้ว่ามิได้รู้เห็นด้วยในการที่จำเลยที่ ๒ มีไม้ของกลางไว้ในครอบครองอันเป็นผิดต่อพระราชบัญญัติ ศาลเดิมพิพากษาให้ปรับจำเลยที่ ๒ ผู้เดียวเป็นเงิน ๑๕ บาทส่วนจำเลยที่ + ให้ปล่อยตัวไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าตามพระราชบัญญัติชั่งตวงวัดมาตรา ๓๓ จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นเจ้าของร้านต้องมีผิดด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติชั่งตวงวัดพ.ศ.๒๔๖๖ มาตรา ๓๓ ต้องได้เกิดขึ้นเพราะตัวแทนหรือลูกจ้างได้กระทำแทนหรือเพื่อประโยชน์ของนายจ้างคดีนี้จำเลยที่ ๑ มิได้ให้การรับว่าจำเลยที่ ๒ ได้กระทำแทนหรือทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยที่ ๑ ทั้งโจทก์มิได้นำพะยานมาสืบจึงลงโทษจำเลยที่ ๑ ด้วยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒
