เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยได้พูดขู่ ม. ให้ ม. ให้เงินแก่จำเลยโดยกล่าวว่า ถ้าไม่อยากถูกตีศีร์ษะและไม่อยากถูกลักทรัพย์ให้ ๆ เงินแก่จำเลย ม. กลัวจึงให้เงินจำเลย ๔ บาท ศาลฎีกาตัดสินว่าทีศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตาม ม. ๒๙๘ แห่งกฎหมายลักษณอาญานั้นชอบแล้ว แต่พิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ให้เพิ่มโทษจำเลยตาม ม. ๓๒ อีก ๒ ใน ๓ ด้วย
