เนื้อความคำพิพากษา
คดีได้ความว่าจำเลยได้ทำสัญญาต่อกรมการอำเภอชายฝากที่ดินไว้ให้โจทก์เป็นเงิน ๑๐๐๐ บาท มีกำหนดไถ่ภายใน ๕ ปีและในสัญญาฉะบับเดียวกันนั้นจำเลยขอเช่าที่ดินแปลงที่ขายฝากนั้นเป็นเงินค่าเช่าปีละ ๑๕๐ บาท ต่อมาครบกำหนดจำเลยยอมมอบที่ดินให้โจทก์ แต่หาได้เสียค่าเช่าให้โจทก์ตามสัญญาไม่ ศาลฎีกาตัดสินว่าข้อที่จำเลยต่อสู้และฎีกามาว่า ถ้าจำเลยยอมให้ที่เป็นสิทธิแก่โจทก์แล้วจำเลยไม่ต้องเสียค่าเช่าให้โจทก์นั้นไม่มีปรากฎในสัญญาเช่าและขายฝากไม่ดังนี้จำเลยจะนำพะยานมาสืบเพิ่มเติมให้ผิดไปจากหนังสือสัญญานั้นไม่ได้ ตามประมวลวิธีพิจารณาควาแพ่ง ม.๙๔(ข) และที่ว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความเพราะฟ้องเรียกค่าเช่าเกิน ๖ เดือนนั้น เห็นว่าตามประมวลแพ่ง ม.๕๖๓ กำหนดฉะเพาะเรื่องฟ้องผู้เช่าเกี่ยวด้วยสัญญาเช่า อายุความฟ้องเรียกค่าเช่านั้นมีกำหนดไว้ใน ม.๑๖๖ แล้วคือมีอายุความ ๕ ปี
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้จำเลยใช้ค่าเช่าตามฟ้อง
