คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างต้นเดือนมีนาคม 2528 ถึงวันที่ 16มีนาคม 2528 เวลากลางวันและกลางคืนติดต่อกัน จำเลยกับพวกอีก 1 คนที่หลบหนีไปได้ร่วมกันกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรม กล่าวคือจำเลยกับพวกดังกล่าวได้ร่วมกันจัดหางานให้แก่นางสาวสุขำ ใหญ่วงศ์และนางสาวประยงค์ เกตุแก้ว เพื่อไปทำงานในสถานบริการในประเทศฮ่องกง โดยจำเลยกับพวกมิได้รับอนุญาตให้จัดหางานจากนายทะเบียนและร่วมกันพยายามพานางสาวสุขำและนางสาวประยงค์ออกไปจากประเทศไทยเพื่อการรับจ้างให้เขาทำเมถุนกรรมในประเทศฮ่องกง แต่กระทำไปไม่ตลอดเนื่องจากเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยได้เสียก่อนและจำเลยกับพวกร่วมกันปลอมหนังสือเดินทางประเทศไทย ฉบับหมายเลข82261 และฉบับหมายเลข
วาย 12144 อันเป็นเอกสารราชการ และร่วมกันใช้เอกสารดังกล่าวแสดงต่อเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองขาออกประจำท่าอากาศยานกรุงเทพเพื่อตรวจประทับตราในการที่จำเลยกำลังจะพานางสาวสุขำและนางสาวประยงค์เดินทางออกนอกประเทศไทย เหตุเกิดที่แขวงพระโขนง เขตพระโขนง แขวงถนนเพชรบุรี เขตพญาไท และแขวงตลาดบางเขน เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร เกี่ยวพันกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 251, 252, 263, 264,265, 268 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติว่าด้วยการค้าหญิงและเด็กหญิงพ.ศ. 2471 มาตรา 4 พระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางานพ.ศ. 2511 มาตรา 7 ริบหนังสือเดินทางปลอม 2 ฉบับของกลาง และนับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 4733/2529 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า
จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการค้าหญิงและเด็กหญิง พ.ศ. 2471 มาตรา 4 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80 จำคุก 2 ปี นับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 4733/2529ของศาลชั้นต้น ริบของกลาง คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการค้าหญิงและเด็กหญิง พ.ศ. 2471 มาตรา 4 วรรคแรกนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยเฉพาะข้อ 2.4 ซึ่งฎีกาว่าการกระทำของจำเลยยังอยู่ในขั้นตระเตรียมการ ยังไม่เป็นความผิดฐานพยายามศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยกับพวกพานางสาวสุขำและนางสาวประยงค์ผู้เสียหายทั้งสองเดินทางจากโรงแรม 35 ซอยกิ่งเพชร
ถนนเพชรบุรี กรุงเทพมหานคร ไปยังท่าอากาศยานกรุงเทพ โดยประสงค์จะพาผู้เสียหายทั้งสองออกไปจากประเทศไทยเพื่อการรับจ้างให้เขาทำเมถุนกรรม แต่จำเลยถูกจับกุมเสียก่อนที่ท่าอากาศยานกรุงเทพ ในขณะที่จำเลยกำลังเข้าแถวขอรับบัตรเลขที่นั่งในเครื่องบินสำหรับจำเลยและผู้เสียหายทั้งสองศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยกับพวกเป็นขั้นตอนสุดท้ายของการดำเนินการพาผู้เสียหายทั้งสองออกไปจากประเทศไทยเพื่อการรับจ้างให้เขาทำเมถุนกรรม เป็นการกระทำที่ใกล้ชิดต่อความผิดสำเร็จที่จะเกิดขึ้น จึงต้องถือว่าการกระทำของจำเลยกับพวกพ้นขั้นตระเตรียมการเข้าสู่การลงมือกระทำความผิดแล้ว หากแต่ยังไม่สำเร็จเพราะมีเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้เสียก่อน มิฉะนั้นแล้วจำเลยกับพวกก็จะกระทำความผิดต่อไปได้สำเร็จ การที่จำเลยถูกจับเสียก่อนในขณะที่ลงมือกระทำความผิดแล้วเช่นนี้ ย่อมเป็นความผิดฐานพยายามพาหญิงออกไปจากประเทศไทยเพื่อการรับจ้างให้เขาทำเมถุนกรรมตามฟ้องแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.
