คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้อง ร่วมกันมีฝิ่น 74 กระสอบ และมอร์ฟีน 57 แท่ง ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายและส่งออกไปนอกราชอาณาจักรเพื่อขายหรือจำหน่ายโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมายและโดยมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่นและพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบของกลางจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3 มีความผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ. 2472 มาตรา 8, 51, 51 ทวิ, 53, 69 พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2502 มาตรา 3, 4, 5 พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 มาตรา 20, 20 ทวิ, 29 พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2504 มาตรา 4, 5, 6, 7, 12 ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 โดยวางโทษจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ตามพระราชบัญญัติฝิ่นพ.ศ. 2472 มาตรา 8, 51, 51 ทวิ, 53 พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ 7)
พ.ศ. 2502มาตรา 3, 4, 5 จำคุกคนละ 20 ปี วางโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2465 มาตรา 20, 20 ทวิ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2504 มาตรา 5, 6 จำคุกคนละ 20 ปี รวมโทษจำคุกจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 คนละ 40 ปี ของกลางริบ สำหรับจำเลยที่ 2 ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์มีคำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็ก ในชั้นสอบสวน ซึ่งก่อนที่นายบุญสมจะมาเบิกความที่ศาล ได้ถูกคนร้ายลอบยิงตาย
ส่วนนายอุทัยหรือเต็กไม่ได้ตัวมาเบิกความ คำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กเป็นพยานบอกเล่า แม้มีน้ำหนักน้อย แต่โจทก์มีพลตำรวจตรีจักรประธานคณะกรรมการสอบสวนมาเบิกความว่าได้สอบสวนปากคำของนายบุญสมกับนายอุทัยหรือเต็กไว้ จึงใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของพยานอื่นได้ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 692/2499 และที่ 1711/2497 และคำให้การชั้นสอบสวนของบุคคลทั้งสองดังกล่าวใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของนายพล นายสมบุญผู้ใหญ่บ้าน และร้อยตำรวจโทวิรัช พยานอื่นของโจทก์ได้สมคำกันเป็นอย่างดี จึงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ได้ร่วมกับพวกกระทำผิดตามฟ้องพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
