คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันบุกรุกเข้าไปในที่ดินของนายซุ้ง แซ่ลี้ ผู้เสียหายโดยมีเจตนาที่จะยึดถือเอาที่ดินของผู้เสียหายทั้งหมดเป็นของตน เป็นการรบกวนการครอบครองที่ดินของผู้เสียหายโดยปกติสุข ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒, ๓๖๕
จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ผู้เสียหายได้รับอนุญาตเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า เป็นเรื่องพิพาทโต้แย้งสิทธิกันในทางแพ่งจำเลยทั้งสามไม่มีความผิดฐานบุกรุก ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์และโจทก์ร่วมอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยกระทำผิดฐานบุกรุก พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒, ๓๖๕ ให้ลงโทษตามมาตรา ๓๖๕ ซึ่งเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ ให้จำคุกจำเลยคนละ ๓ เดือน ปรับคนละ ๓๐๐ บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนดคนละ ๓ ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๖
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสามฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสามบุกรุกเข้าไปปลูกต้นกล้วยในที่พิพาท เป็นความผิดฐานบุกรุก แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒, ๓๖๕ ให้ลงโทษตามมาตรา ๓๖๕ ซึ่งเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยทั้งสามเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕(๒) เพราะเป็นการบุกรุกซึ่งมีบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไปร่วมกระทำผิดด้วยกัน เมื่อเป็นความผิดตามมาตรา ๓๖๕(๒) แล้วก็ย่อมไม่เป็นความผิดตามมาตรา ๓๖๒ ซึ่งเป็นบทบัญญัติสำหรับความผิดฐานบุกรุกอันไม่มีเหตุฉกรรจ์อีกบทหนึ่งด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕(๒) นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
