คำฟ้องและคำให้การ
อัยการโจทก์ฟ้องว่าจำเลยอายุ 17 ปี ได้สมคบกับพวกใช้กำลังกายฉุดคร่าหน่วงเหนี่ยวกักขังและข่มขืนกระทำชำเรา น.ส.เกี้ยว แซ่ลี้ขอให้ลงโทษจำเลยต่อสู้ว่า น.ส.เกี้ยว กับจำเลยรักใคร่ได้นัดหนีไปด้วยกันน.ส.เกี้ยวอายุ 17 ปีได้ขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมโดยถือเอาฟ้องของอัยการเป็นฟ้องของตน แต่ขอแก้ว่าจำเลยมีอายุ 24 ปีศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยได้ฉุดคร่า น.ส.เกี้ยวจริง แต่ฟังว่าน.ส.เกี้ยวกลับใจรักใคร่จำเลยไม่ได้ข่มขืน และฟังว่าจำเลยอายุ 17 ปีจึงพิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 และมาตรา 58 ซึ่งแก้ไขแล้วจำคุกจำเลย 4 เดือนโจทก์ โจทก์ร่วมและจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า น.ส.เกี้ยวเป็นผู้เยาว์จะฟ้องความเองไม่ได้ที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้เข้าเป็นโจทก์ร่วมไม่ชอบ ฉะนั้น น.ส.เกี้ยวจึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนข้อเท็จจริงเรื่องข่มขืนศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยได้ข่มขืน น.ส.เกี้ยวดังโจทก์ฟ้องพิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 243 อีก กระทงหนึ่ง ลดโทษตาม มาตรา 58 แล้วคงจำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือนน.ส.เกี้ยวโจทก์ร่วม และจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า น.ส.เกี้ยวเป็นผู้เยาว์จะเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมโดยลำพังไม่ได้ แต่จะยกฟ้องหรือไม่รับพิจารณาเสียทีเดียวก็ไม่ได้ ต้องสั่งให้แก้ไขความบกพร่องเสียก่อนตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 56 ประกอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 6, 15 (อ้างฎีกาที่ 1190/2495) แต่คดีนี้ น.ส.เกี้ยวคงฎีกาแต่เฉพาะว่าจำเลยมีอายุ 24 ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าถึงหากจะแก้ไขฟ้อง น.ส.เกี้ยวให้สมบูรณ์แต่หลักฐานที่นำสืบมาแล้วนั้นไม่พอฟังว่าจำเลยไม่ได้มีอายุ 17 ปีไม่มีทางทำให้การวินิจฉัยฎีกา น.ส.เกี้ยวเปลี่ยนแปลงไปได้ ฎีกา น.ส.เกี้ยวคงฟังไม่ขึ้นอยู่นั่นเอง ส่วนข้อเท็จจริงประการอื่นเห็นว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ศาลฎีกาพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ร่วมและจำเลย
