คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเล่นไพ่แปดเก้าหรือจีนแต้จิ๋วเรียกว่าเก๊ากีโป๊ย พะนันเอาทรัพย์กันเป็นการผิดในอนุญาตขอให้ลงโทษ ได้ความว่าในใบอนุญาตระบุว่าให้เล่นการพะนันประเภทไพ่ผ่องจีน แต่จำเลยเล่นไพ่ชนิด ๑ พลิกแพลงผิดจากวิธีเล่นไพ่ผ่องจีนธรรมดา คือมีการทอดเต๋า เป็นเจ้ามือแทนที่จะผลัดเป็นเจ้ามือเรียงกันไปอย่างหนึ่ง เจ้ามือถือไพ่ ๙ ใบ แทนที่จะถือ ๑๒ ใบ และลูกค้าถือคนละ ๘ ใบ แทน ๑๑ ใบอย่างหนึ่ง เอาไพ่จีนสีเหลือสีแดงมาเล่นแทนไพ่สีขาวอย่าง ๑ ผู้เล่นเอาสตางค์เท่าๆ กัน ออกว่างเป็นของกลาง เมื่อใครกินก็รวบไปแทนที่จะใช้กันตามตองอย่าง ๑ ผู้เล่นไม่จำกัดจำนวนแทนที่จะเป็น ๕ ขาอย่าง ๑ และ ๓ ตองหรือ ๓ เสียนก็กินได้ แต่ไพ่องจีนต้องผสมได้ ๔ ตองหรือ ๔ เสียนจึงจะกินได้อย่าง ๑ นอกนั้นจำนวนไพ่ก็ต่างกับไพ่ผ่องจีน และได้เสียกันเร็วกว่าไพ่ผ่องจีน ส่วนการเล่นไพ่แปดเก้าต้องใช้ไพ่ฝรั่งหรือไพ่ไม้ที่มีแต้มเล่นและไพ่แปดเก้านั้นจึงเรียกว่ามาเก๊าส่วนไพ่ชนิดเรียกว่าเก๊ากีโป๊ยพึ่งเล่นกันมา ๓-๔ เดือนนี้เอง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไพ่ที่จำเลยเล่นไม่ใช่ไพ่แปดเก้าหรือไพ่ผ่องจีน เมือจำเลยมิได้เล่นไพ่ผ่องจีนตามใบอนุญาต กลับไปเล่นไพ่อีกชนิดหนึ่ง ซึ่งไม่ได้รับอนุญาต ใบอนุญาตนั้นก็ไม่คุ้มให้จำเลยพ้นผิดได้ และต้องถือว่าเล่นโดยไม่ได้รับอนุญาต
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาว่าจำเลยมีผิด ให้ลงโทษตามพ.ร.บ.การพะนัน พ.ศ.๒๔๗๓ ม.๙ ยืนตามศาลเดิม
