คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึง พฤศจิกายน ๒๕๐๑ จำเลยได้ซื้อสินค้าต่างๆ จำพวก น้ำมันเครื่อง อาหลั่ยตู้เย็น และเครื่องโทรศัพท์ไปจากโจทก์ ต่อมาได้ชำระราคาให้โจทก์บ้างแล้ว และขอผัดผ่อนจำนวนที่ค้างเรื่อยมา ขอให้บังคับให้จำเลยใช้หนี้ที่ค้างจำเลยให้การต่อสู้หลายประการ และฟ้องแย้งด้วยว่า ในระยะเวลาตามฟ้องโจทก์นั้น จำเลยไม่ได้ซื้อสินค้าจากโจทก์เว้นแต่ได้ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์บรรทุกใช้น้ำมันดีเซลขนาด ๕ ตันให้โจทก์ กล่าวคือ จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์คันนั้นไปจากโจทก์ ได้ชำระเงินมัดจำและคาเช่าซื้อบางงวดแล้ว ต่อมาโจทก์ผิดสัญญาเพราะไม่ทำทะเบียนให้ จำเลยจึงบอกเลิกสัญญาโจทก์เอารถคืนไปแต่ไม่คืนเงินให้จำเลย ขอให้บังคับให้โจทก์คืนเงินมัดจำและเงินค่าเช่าซื้อที่จำเลยชำระนั้นกับค่าเสียหาย
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งโดยกล่าวด้วยว่า
จำเลยฟ้องแย้งโจทก์ในเรื่องผิดสัญญาเช่าซื้อ ซึ่งเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหา ไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม ขอให้ยกคำฟ้องแย้ง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาข้อนี้แล้วมีคำสั่งเพิกถอนคำสังรับคำให้การฟ้องแย้งของจำเลย ให้คืนคำฟ้องแย้งแก่จำเลยเพื่อไปแยกฟ้องโจทก์ต่างหาก
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องและคำแถลงของโจทก์แสดงชัดอยู่แล้วว่าโจทก์ไม่ได้ฟ้องจำเลยเกี่ยวกับรถยนต์ ฉะนั้น เรื่องรถยนต์ที่จำเลยฟ้องแย้งขึ้นมาจึงเป็นกรณีอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก นอกเรื่องที่โจทก์ฟ้องจำเลย คือ เป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับฟ้องของโจทก์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๗ ระบุว่า ถ้าฟ้องแย้งนั้นเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมแล้ว ให้ศาลสั่งให้จำเลยฟ้องเป็นคดีต่างหาก จำเลยจึงฟ้องแย้งไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
