เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยเป็นลูกจ้าง ค.ๆ นายจ้างไม่อยู่ ได้มอบหมายทรัพย์สมบัติรวมทั้งกะสุนปืนให้จำเลยดูแลแทนโดยมีกำหนด ๔ เดือนจะกลับ ค.นายจ้างเจ้าของกะสุนปืนนี้เป็นผู้ได้รับอนุญาตให้มีปืนได้ ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับศาลชั้นต้นว่าการที่จำเลยรับฝากกะสุนปืนไว้เช่นนี้ลักษณความความควบคุมของจำเลยเข้าบทว่า "ปี" ตามความหมายในพ.ร.บ.อาวุธปืนแล้วจำเลยต้องมีผิด ศาลฎีกาตัดสินว่าตามธรรมดาลูกจ้าต้องอยู่ย่อมมอบให้ลูกจ้างต้องอยู่ณบ้านเรือนของนายจ้าง เมื่อนายจ้างไม่อยู่ย่อมมอบให้ลูกจ้างดูแลบ้านเรือนและทรัพย์แทน ถ้าหากลูกจ้างเป็นผู้ที่นายจ้างไว้วางใจฉะนั้น ถ้าหากเผอิญมีปืนหรือกะสุนปืนของนายจ้างอยู่บนเรือนด้วยลูกจ้างย่อมต้องมีผิดเสมอไป เห็นว่ากฎหมายไม่เคร่งครัดถึงปานนั้น
เว้นแต่เมื่อลูกจ้างอยู่บ้านของตนเป็นอิศรและรับมอบหมายปืนและกะสุนไว้โดยฉะเพาะ คดีนี้ไม่ปรากฎชัดว่าจำเลยเป็นลูกจ้างชนิดไหน จึงต้องวินิจฉัยให้เป็นผลดีแก่จำเลยว่าเป็นลูกจ้างชนิดที่อยู่กินในบ้านเรือนของนายจ้างและนายจ้างได้มอบหมายให้ดูแลทรัพย์สมบัติแทนกะสุนปืนรายนี้เป็นทรัพย์ส่วนน้อยที่อยู่กับทรัพย์สมบัติแทนกะสุนปืนรายนี้เป็นทรัพย์ส่วนน้อยที่อยู่กับทรัพย์ส่วนใหญ่ของนายจ้าง จึงยังเรียกว่าจำเลยความคุมกะสุนปืนของกลางโดยตรงหรือโดยปริยายไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ให้ปล่อยตัวจำเลย
