คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากตึกแถว โดยอ้างว่า ได้ให้นางทองสุขเช่าไป นางทองสุขถึงแก่กรรม สัญญาเป็นอันระงับไป จำเลยเป็นบุคคลอยู่ในครอบครัวของนางทองสุข มิได้แสดงความจำนงจะเช่าตึกรายนี้ จึงไม่มีสิทธิจะอยู่ต่อไป
จำเลยให้การว่า ในตีกรายนี้ มีผู้อยู่ในที่เช่าหลายคน รวมทั้งครอบครัวจำเลยและนายเจริญ ตะเคียนงามด้วย เมื่อนางทองสุขตาย จำเลยได้มอบให้นายเจริญ มีหนังสือขอเช่าไปยังโจทก์ ภายใน ๓๐ วัน นับแต่นางทองสุขตายแล้ว โจทก์รับว่า ได้รับหนังสือของนายเจริญ ตะเคียนงามจริง แต่โจทก์ถือว่าเป็นการบอกขอเช่าฉะเพาะตัวนายเจริญคนเดียว นายเจริญแถลงว่า ภริยาของนายเจริญเป็นบุตรบุญธรรมของนางทองสุข นายเจริญจึงได้อยู่ในบ้านนี้ ศาลชั้นต้นให้งดสืบพะยานแล้วพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ไม่มีการสืบพะยาน ศาลจึงพิจารณาให้แต่ฉะเพาะจากฟ้องของโจทก์ คำให้การจำเลย และคำแถลงของคู่ความ ได้ความว่า นางทองสุขผู้เช่าเดิมตาย ตามธรรมดาสัญญาเช่าย่อมระงับ เว้นแต่กรณีจะเข้ามาตรา ๑๗ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ ๒๔๘๙ จำเลยต่อสู้ว่านายเจริญเป็นคนในครอบครัวของนางทองสุข และจำเลยได้มอบให้นายเจริญมีหนังสือขอเช่าไปยังโจทก์ จำเลยอ้างหนังสือของนายเจริญถึงโจทก์ แต่ในหนังสือนี้ไม่มีข้อความเกี่ยวข้องถึงจำเลยเลย ข้อที่จำเลยต่อสู้ว่ามอบให้นายเจริญมีหนังสือไปก็ไม่ปรากฎในหนังสือ และจำเลยก็มิได้นำสืบ ทั้งคดีนี้จำเลยมิได้ต่อสู้คดีโดยอาศัยสิทธิของนายเจริญ ๆ มิได้เป็นคู่ความด้วย หนังสือของนายเจริญจึงไม่มีประโยชน์แก่คดีจำเลย ส่วนข้อความที่นายเจริญแถลงต่อศาลว่า ภรรยานายเจริญเป็นบุตรบุญธรรมของนางทองสุข นายเจริญจึงได้อยู่บ้านนี้ ดังปรากฎในรายงานพิจารณาของศาลนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า ถึงแม้จะปรากฎว่านายเจริญเป็นทนายจำเลยก็ดี แต่การแถลงของนายเจริญ หาใช้แถลงในฐานะที่ทำการเป็นทนายความไม่ แต่เป็นการแถลงเป็นส่วนตัวของนายเจริญเอง คำของนายเจริญเช่นนี้จะรับฟังในคดีนี้หาได้ไม่ เพราะเท่กาับเป็นคำกล่าวของบุคคลซึ่งไม่มีฐานะในคดี ศาลชั้นต้นรับฟังความข้อนี้เป็นข้อเท็จจริง ประกอบการพิจารณา หาชอบไม่ นอกจากนี้ จำเลยไม่มีพะยานหลักฐานสนับสนุนข้อต่อสู้ของจำเลย
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยและบริวาร
