เนื้อความคำพิพากษา
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยซื้อเชื่อสิ่งของไปจากโจทก์ และได้ลงชื่อในใบซื้อเชื่อให้โจทก์ตรอกข้อความและจำนวนเงินเองเป็นจำนวน ๕๐๒ บาท ๗๙ สตางค์ จำเลยต่อสู้ว่าได้ชำระเงินให้โจทก์แล้ว ๓๖๕ บาท แต่ไม่มีใบรับต่างฝ่ายต่างโต้เถียงกันในเรื่องหน้าที่นำสืบและตกลงไม่สืบพะยานกัน ศาลฎีกาตัดสินว่า เมื่อจำเลยให้การรับว่าได้ซื้อเชื่อสิ่งของไปจากโจทก์แต่ต้อสุ้ว่าได้ชำระเงินไปบ้างโดยไม่มีหลักฐานแสดง หน้าที่นำสืบจึงตกจำเลยส่วนที่จำเลยลงซื้อในใบเชื่อสิ่งของให้โจทก์ตรอกความและจำนวนเงินเองตามประเพณีค้าขาย ซึ่งจำเลยรับว่าเขาทำกันทั่วไป และโจทก์ได้ตรอกจำนวนเงินที่แท้จริง ทั้งจำเลยก็รับว่าเป็นจำนวนที่ถูกต้องนี้ เอกสารจึงสมบูรณ์ตามกฎหมาย ทั่งสิ่งของจำเลยก็รับไปแล้ว ให้จำเลยใช้เงินโจทก์
