คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเฮโรอีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน ๖๓ ห่อไว้ในความครอบครองเพื่อขาย และจำเลยได้ขายเฮโรอีนดังกล่าวไปจำนวน ๔ ห่อ ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ ฯลฯ
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ ฯลฯ เรียงกระทงลงโทษกระทงละ ๕ ปี รวมจำคุก ๑๐ ปี ลดโทษฐานรับสารภาพให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด ๕ ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ ฯลฯ จำคุก ๕ ปี ลดโทษฐานรับสารภาพให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด ๒ ปี ๖ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีน ๖๓ ห่อไว้เพื่อขายกระทงหนึ่ง และฐานขายเฮโรอีน ๔ ห่ออีกกระทงหนึ่ง แม้เฮโรอีน ๔ ห่อที่ขายไปจะเป็นไปจำนวนเดียวกับเฮโรอีน ๖๓ ห่อ ที่จำเลยมีไว้เพื่อขาย แต่จำเลยก็กระทำผิดฐานขายเฮโรอีนจำนวน ๔ ห่อ เป็นอีกกรรมหนึ่ง จึงเป็นความผิดต่างกรรม มิใช่กรรมเดียวดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๔ ทวิ, ๒๐ ทวิ ที่แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๔,๖ ให้ลงโทษเรียงกระทงความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๑ ส่วนการกำหนดโทษและลดโทษ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
