คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๖ สำนวนนี้ ศาลพิจารณาพิพากษารวมกันมา
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยตัดฟันไม้สักในป่าและซักลากเคลื่อนที่ไปไว้ที่ ริมฝั่งแม่น้ำปิง โดยมิได้รับอนุญาต ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายผัน นายนาคจำเลยในคดีดำที่ ๗๐, ๗๑, ๗๒, ๗๓ และนายยาจำเลยคดีดำที่ ๗๑ มีความผิดฐาน ตัดฟันไม้สักตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๑๑ - ๗๓ ฯลฯ
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้ง ๖ สำนวนฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ที่ตัดฟันไม้สักเป็นที่ป่าอยู่แล้ว จำเลยมาถากถางทำการปลูกถั่วงาพืชล้มลุกชั่วฤดูคราว ส่วนต้นไม้สัก เว้นไว้ และนางขำ นายชวน นายชิน นางส้มเช้า จำเลย ซึ่งอ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดิน ขายต้นสักนั้นให้นายผันจำเลยทำ การตัดฟัน แม้จำเลยจะทำการปลูกพืชดังกล่าวมานาน ที่ป่านั้นก็หากลายเป็นที่ของจำเลยไม่ ฯลฯ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
