คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่าจำเลยลักปากกาหมึกซึมไปจากกระเป๋าเสื้อของนายหก เหตุเกิดบนรถยนต์โดยสารประจำทางศรีนครก่อนคดีนี้จำเลยเคยได้รับโทษจำคุกฐานลักทรัพย์ตามคำพิพากษาของศาลมาแล้ว 2 ครั้ง อันมิใช่ความผิดฐานประมาทหรือลหุโทษจำเลยพ้นโทษครั้งสุดท้ายไปแล้วภายใน 3 ปี กลับมากระทำผิดในครั้งนี้อีก ไม่เข็ดหลาบ เพราะความผิดฐานลักทรัพย์ในครั้งนี้เป็นความผิดอาญาอันเป็นเหตุร้าย ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษตามกฎหมายอาญา มาตรา 293, 73 พระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. 2479 มาตรา 4, 8, 9จำเลยปฏิเสธ ส่วนข้อหาว่าเคยต้องโทษรับว่าเป็นความจริงศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยลักทรัพย์ไปจริงตามฟ้องพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 293(1) ให้จำคุก 3 ปีเพิ่มโทษตามกฎหมายอาญา มาตรา 73 กึ่งหนึ่งคงจำคุก 4 ปี 6 เดือนกับให้ลงโทษกักกันจำเลยตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย
พ.ศ. 2479 มาตรา 4, 8, 9 มีกำหนด 3 ปี และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าโทษของจำเลยยังไม่ตกอยู่ในข่ายที่จะส่งไปกักกันตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้ายพ.ศ. 2479 มาตรา 8ศาลฎีกาเห็นว่าปัญหาข้อนี้ได้วินิจฉัยไว้แล้วในคำพิพากษาฎีกาที่ 714/2498 ระหว่างอัยการ โจทก์ นายพิน จำเลย ว่า ข้อความที่บัญญัติ ถ้าผู้ใดเคยรับโทษจำคุกตามคำพิพากษาให้จำคุกมาแล้วไม่น้อยกว่า 2 ครั้งนั้นหมายความว่าถ้าผู้ใดได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษามาแล้วตั้งแต่ 2 ครั้งหรือกว่า 2 ครั้งขึ้นไป ก็เรียกว่าไม่น้อยกว่า 2 ครั้ง จำเลยนี้เคยได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาให้จำคุกฐานลักทรัพย์มาแล้ว 2 ครั้งและมาต้องคำพิพากษาให้จำคุกฐานลักทรัพย์อันเป็นเหตุร้ายในคดีนี้อีก กรณีจึงตกอยู่ในบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. 2479 มาตรา 8 ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
