คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เกิดในประเทศไทยโดยบิดาเป็นคนสัญชาติจีนมารดาเป็นสัญชาติไทย โจทก์มีสัญชาติไทยโดยกำเนิด โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าหน้าที่อำเภอเพื่อขอรับบัตรประชาชน แต่เจ้าหน้าที่ไม่ยอมรับคำร้องและสั่งว่าผู้ร้องเป็นคนสัญชาติจีน จึงขอให้ศาลแสดงว่าโจทก์ มีสัญชาติไทยและให้จำเลยรับคำร้องขอบัตรประชาชน และออกบัตรประชาชนให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นคนสัญชาติจีน การออกบัตรประชาชนเป็นหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่โดยเฉพาะ สำหรับรับคำร้องและออกบัตรกระทรวงมหาดไทยไม่ต้องรับผิดวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ส่งใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวของโจทก์พร้อมทั้งคำร้อง จำเลยแถลงรับว่าบิดาโจทก์มีสัญชาติจีน มารดาเป็นไทย โจทก์เกิดในประเทศไทยศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2496มาตรา 5 บัญญัติว่า โจทก์ขาดจากสัญชาติไทยแล้ว กฎหมายฉบับนี้ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ และการที่โจทก์เสนอคำฟ้องก่อนประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็หามีผลให้โจทก์มีสัญชาติไทยไม่พิพากษายืน
